618 
30 
40 
50 
dò 
60 
65 
ETTORE STAMPINI 
Tuque Deum colere et Patriam praeponere vitae, 
tuque sequi leges iustitiamque doces. 
Quid? modo te vidi, dubii per tempora belli, 
pro patriis aris et trepidare focis, 
teque fovere inopes curis aegrosque reversos 
ex acie morbis vulneribusque domum, 
corporis et mentis vires consumere laetam, 
omnibus adflictis ferre libenter opem. 
Tempora nunc memoro, quae tum quoque fausta vocares, 
cum nostris armis sors inimica fuit. 
Nam post immanes clades et funera dira 
Itala res potuit tollere firma caput: 
tanta quidem numquam risit victoria, quantam 
Italiae Italicae tunc peperere manus. 
Spes igitur nobis fuerat fidissima pulchros 
nos iterum Patriae posse videre dies, 
Pax quibus Italiae populos optata vocaret 
ad se, in maternum colligeretque sinum. 
Horrida permiscet sed nunc vecordia cives: 
infandum! fratrum spargitur ecce cruor. 
Tristia legisti, memini, doctissima Adela, 
carmina quae cecini, nec cecinisse piget; 
at mala quae flevi sunt certe parva putanda, 
sì quae sit videas criminis atra seges 
qua nunc infelix vastatur patria terra; . 
nec scis qui tandem possit adesse modus. 
Nunc nec relligio nec quae olim sancta fuerunt 
nec servant vires publica iura suas. 
Ipsa magistra docens pueros elementa tenellos 
tum spernit Patriam, tum negat esse Deum! 
Quis metuit leges? lex est sua cuique libido, 
aut lex est potius quod mala turba iubet. 
Etsi quod servit nunc est ignobile vulgus: 
arbitrium paucis imperiumque dedit. 
Ergo quam vitam nunc vivere cogimur omnes! 
quot nova prospicimus, quot graviora mala! 
Quid restat nobis, iam toto si ingruit orbe 
turbida tempestas horribilisque metus, 
