11 
te danken hebben, gebruikten ook bovenal deze methode der 
persisteerende sensibiliteit. Ter vergelijking werd dan vaak aan de 
andere zijde van het ruggemerg van het proefdier de met den 
geïsoleerden symmetrisch gelegen wortel, volgens de methode van 
Türck, doorgesneden. Men kreeg zoo als het ware van een dermatoom 
het „positieve beeld” aan de eene, het „negatieve” aan de andere 
zijde van het lichaam. Het bleek alras, hetgeen trouwens vermoed 
werd, dat dit positieve en negatieve beeld van een dermatoom 
volstrekt niet overeenkwamen. Immers — hier loop ik iets op de 
kwestie vooruit — er was gevonden, dat aan elkaar grenzende 
dermatomen elkaar over een min of meer belangrijk gebied over- 
dekten; het negatieve beeld van een dermatoom was dus slechts 
het gedeelte, dat niet door de naast gelegen wortelvelden overdekt 
werd, het kon dus nooit het geheele dermatoom zijn. TürcK had 
echter toch vrij goed het geheele dermatoom weten te bepalen. De 
verklaring hiervoor ziet RuunBeRrK in het feit, dat deze auteur de fout, 
welke hij maakte door de overdekkingen te verwaarloozen, als het 
ware reeds van te voren gecompenseerd had door zijn gebrekkige 
operatieve techniek, waardoor de naast den doorgesneden wortel 
gelegen ruggemergssegmenten beschadigd en zoo de dermatoom- 
overdekkingen grootendeels verloren gegaan zouden zijn. Goed 
uitgevoerd en geïnterpreteerd, blijft echter de methode van Türok 
een zeer waardevol hulpmiddel. 
Ten slotte nog een methode van Rossr.*) Snijdt men het rugge- 
merg op een bepaald niveau dwars door, dan blijft de geheele huid, 
geïnnerveerd door dorsale wortels eraniaal van de snede gelegen, 
sensibel ; ’t overige huidgedeelte, correspondeerend met wortels caudaal 
er van, is ongevoelig; d.w.z. het dier reageert niet met kop en voor- 
pooten, b.v. op prikkels aangebracht op lichaamsdeelen achter deze 
ruggemergssnede gelegen, daar de geleiding onderbroken is. De grens 
tusschen voelend en niet voelend is dus de caudale grens van het 
1) Folia Neurobiologica IV 
