12 
dermatoom, welks wortel onmiddellijk vóór de snede ligt. Als 
aanvulling van SHERRINGTON's methode kan men deze van Rossr 
zeer goed gebruiken; hoewel de eerste de laatste eigenlijk ook al in 
zich sluit. Men bepaalt daarbij immers caudale en craniale grenzen 
van dermatomen voor en achter een arefleetorisch veld gelegen. 
2. RESULTATEN VAN VROEGERE ONDERZOEKINGEN. 
We moeten nu nagaan, wat er in de literatuur bekend is over 
de metamerie der reptielen-huid. Het antwoord kan kort zijn: 
behalve hetgeen ik vermeld heb aangaande een mogelijke waarneembare 
dermatomerie, is er wiets van bekend; noch door anatomisch, noch 
door experimenteel onderzoek. Het moge mij evenwel vergund zijn, 
eenige algemeene regels, ontleend aan resultaten tot nu toe bij 
andere diergroepen verkregen (visschen: selachii, pleuronectiden; 
amphibiën: kikvorsch; vogels: duif; zoogdieren: konijn, hond, kat, 
macacus, mensch) in herinnering te brengen, daar zij mogelijk ook 
bij reptielen van kracht zullen blijken. In ieder geval is kennisname 
ervan voor een goed begrip der verschillende vragen noodig. Tevens 
wilde ik dan van de gelegenheid gebruik maken om nog eenige nauw 
met de dermatomerie in verband staande feiten te vermelden. Ik 
zal hierbij kortheidshalve niet de verschillende auteurs afzonderlijk 
behandelen, noch hun werken aanhalen, daar dit in het groote werk 
van VAN RiIJNBERK op uitgebreide wijze geschied is; slechts later 
verschenen publicaties zal ik vermelden. 
a. DE ZENUW-PLEXUS DER EXTREMITEITEN. 
Aan de basis der extremiteiten is bij de vertebraten het normale 
verloop van den primair ventralen tak der spinaalzenuwen verbroken, 
daar deze hier onderling een vlechtwerk (z.g. plexus) gaan vormen; 
uit dezen plexus treden dan weer verschillende zenuwen voor den 
poot uit, waarvan de wortelsamenstelling zeer moeilijk te bepalen 
