[4 
brachiale en de lumbo-sacrale plexus onafhankelijk van elkaar ten 
opzichte van hun normale ligging langs de wervelkolom verplaatst 
kunnen zijn. Ik kom nu tot de 
b. DERMATOMERIE LANGS ANATOMISCHEN WEG NAGEGAAN. 
De uitkomsten van dit onderzoek, waaraan bovenal Bork zich bij 
den mensch gewijd heeft, zijn in ’t kort de volgende: De innervatie 
der huid van romp en extremiteiten heeft bij de vertebraten het 
metameer karakter bewaard. Op den romp hebben de dermatomen 
waarschijnlijk hun oorspronkelijke gedaante en ligging het best 
behouden: zij vormen als het ware regelmatige banden om het 
lichaam, die bijna loodrecht op de lengte-as van de dorsale naar de 
ventrale mediaanlijn verloopen, en elkaar volgens hun nummer in 
de segmentale orde opvolgen in een aansluitende rij. Bouk onder- 
scheidde dan aan elk dermatoom een dorsaal en een ventraal veld, 
vaak ten opzichte van elkaar verschoven, en geïnnerveerd door den 
primair dorsalen en den primair ventralen tak der spinaal-zenuw. 
Op de extremiteiten vinden we evenwel belangrijke verschuivingen, 
waaromtrent men zich de volgende opvatting zou kunnen vormen: 
Bij den eersten aanleg van een extremiteit zouden eenige derma- 
tomen door het onderliggende uitgroeiende weefsel in eene richting 
loodrecht op de lengte-as van het dier uitgerekt worden, om weldra 
hun contact „met de mediaanlijnen te verliezen; met naburige 
dermatomen geschiedde intusschen hetzelfde, zoodat tenslotte 
oorspronkelijk ver uiteen liggende huidvelden elkaar aan de basis 
aanraken, terwijl de het eerst uitgerekte velden aan den ‘top van 
den poot komen te liggen. In de bekende schemata van Bork, 
welke ik hier nog eens bijvoeg (fig. 1), is deze ontwikkelingsgang 
zeer duidelijk aangegeven. De oorzaak, dat de topdermatomen niet 
meer in verband treden met de (ventrale) mediaan, is volgens BoLk 
gelegen in de differentiatie der extremiteit-musculatuur. De plaats 
