19 
is symmetrisch. De natuurlijke grenzen van lichaamsdeelen, als b.v. 
de knie en de elleboog, zijn geen dermatoom-grenzen. Het aantal 
vingers eener extremiteit staat niet in verband met het aantal 
wortels van zijn plexus. De extremiteit kan getordeerd zijn. De bij 
elkaar behoorende dorsale en ventrale aslijnen behoeven niet even 
lang te zijn. De anus (en vulva) liggen niet terminaal, doch in de 
ventrale mediaan; terminaal liggen de staart-dermatomen of hun 
rudimentaire overblijfselen. 
Dermatoom-overdekkingen. Reeds in 1849 sprak EcKHARD de 
meening uit, dat hoewel elke dorsale wortel zijn eigen dermatoom 
bezat, toch deze verschillende wortelvelden elkaar wederzijds ten 
deele zouden overdekken, hetgeen door latere onderzoekers tallooze 
malen. is bevestigd geworden. Zelfs kan men nu wel zeggen, dat 
bijna elk punt van de huid minstens van uit twee wortels geïnner- 
veerd wordt; terwijl er zelfs huidstreken gevonden zijn, waar vijf 
dermatomen elkaar bedekten. Deze z.g. plurispinale huid-innervatie 
zou, gelijk Grosser aangeeft, eerst in den loop der phylogenie door 
de hoogste diervormen verworven zijn. Waar VAN RIJNBERK evenwel bij 
haaien reeds een cranio-caudale overdekking van minstens } dermatoom 
vond op den romp en mij bij Lacerta deze + °/, bleek te zijn 
terwijl daarentegen VAN RiNBERK voor den hond slechts '/s „kernveld” 
aangeeft, KrrsseNs voor de kat °/,; dermatoom en SHERRINGTON VOOr 
macacus + */,, blijkt deze opvatting door de bestaande gegevens 
niet gestaafd te worden. De overdekking is in het algemeen het 
grootste aan de craniale en caudale grens van het romp-dermatoom, 
aan de dorsale en ventrale mediaan (z.g. gekruiste overdekking) 
veel kleiner; hetzelfde geldt voor de extremiteiten. 
SHERRINGTON kent aan deze overdekkingen niet zoozeer een 
funetioneele, dan wel een morphogenetische beteekenis toe; een 
uiting van het dicht ineen groeien en zich vermengen der oorspronkelijk 
achter elkaar gelegen huid-segmenten. Bedenkt men evenwel hetgeen 
WINKLER en VAN RIJNBERK bij hun overdekking-berekeningen vonden, 
en combineerden met waarnemingen van LANGELAAN en (COENEN 
