28 
3 geïsoleerde kleinere velden, resp. dorsaal, lateraal en ventraal 
gelegen, of zelfs was er soms alleen maar één dorsaal gevoelig veld 
overgebleven; terwijl bij de allersterkste laesie, aan de rugzijde nog 
maar een zéér klein gebied als gevoelig te bepalen was, het z.g. 
„ultimum moriens”” WINKLER en VAN RIJNBERK zien in deze 
verschillende gestalten van het dermatoom een uiting van zijn min 
of meer gevorderd afsterven, door de verwonding van wortel en 
ruggemerg veroorzaakt. De somtijds afzonderlijk optredende 3 onder- 
deelen van het kernveld zouden beantwoorden aan de drie takken 
van de bijbehoorende spinaalzenuw, de primaire dorsale, en de laterale 
en ventrale tak van den primairen ventralen. Het kernveld blijkt 
zich dus, bij beschadiging van meer excentrische gebieden terug te 
trekken tot op de intree plaatsen der huid-zenuwtakken, terwijl het 
vervolgens bij grooter laesie in ventro-dorsale richting afsterft; in 
het algemeen blijkt dus het afsterven plaats te hebben in centripetale 
richting (t.o.v. de zenuw-centra). Tevens bleken de intree-plaatsen 
der huidzenuwen maxima van gevoeligheid te zijn. Men heeft dus 
een ventraal, lateraal en dorsaal maximum. 
De zoo bij den hond verkregen gevoelige gebieden gaven dus 
nooit het geheele dermatoom weer; de uitgebreidheid der randvelden 
bleef onbekend. De hieruit berekende overdekkingen zijn dan ook 
geen dermatoom, doch kernveld-overdekkingen. Daarentegen heeft 
VAN RINBERK bij den haai vastgesteld, dat het hier volgens de 
wortel-isolatie-methode (zonder strychnine) bepaalde hyperalgetische 
… veld wèl identiek was met het theoretisch dermatoom der zoogdieren : 
een regelmatig trapezium met zijn basis langs de ventrale, de toplijn 
langs de dorsale mediaan; nóóit werden er caricaturen gevonden: 
dermatoom en kernveld vallen dus waarschijnlijk samen. De meerdere 
of mindere kans op overeenstemming van een gevonden gevoelig 
huidgebied met het werkelijke dermatoom, blijkt dus wel voor een 
groot deel af te hangen van het proef-object. De gevoeligheid vond 
VAN RĲJNBERK bij den haai aan de ventrale zijde grooter dan aan 
de dorsale. De oorzaak hiervan ziet hij, in overeenstemming met 
