36 
gehouden, deed altijd de normale ademhaling weer terugkeeren. De 
operatie geschiedde niet aseptisch. Na intreden der narcose werd 
het dier op een plankje met bandjes om de pooten vastgebonden ; 
vervolgens de huid in de dorsale mediaan over den gewenschten afstand 
opengeknipt ; de onderliggende spierfascien, beiderzijds van de processus 
spinosi doorgesneden en ten slotte met een fijn beenkrabbertje de 
dikke spierbundels van deze processus losgemaakt, omgeslagen, en 
met fijne haakjes vastgezet. Dan komt het moeilijkste van de operatie : 
het openen van het ruggemergskanaal. Gelijk ik bij de anatomische 
beschrijving reeds opmerkte, mag deze opening niet te breed worden. 
Daar bovendien alles zoo klein van afmeting is, heb ik in den 
beginne getracht met het zaagje van Lupwic, waarvan ik den 
onderlingen afstand der zaagjes verstelbaar had laten maken, 
de neurale bogen van boven open te zagen; het bleek echter uit 
exemplaren, welke na afloop der operatie spoedig: ten gronde gingen, 
niettegenstaande het ruggemerg uiterlijk geheel ongeschonden was, 
dat dit voortdurende drukken bij het zagen ongetwijfeld inwendig 
onherstelbare laesies veroorzaakt had. Als eenige mogelijkheid bleef 
dus over, openknippen van het ruggemergskanaal meteen kleine 
beentang; hetgeen mij na eenige vergeefsche pogingen ook gelukt is. 
Men kan, gebruikmakend van de groote proc. spinosì, door nl. een 
van hen met een pincet naar boven te trekken en zoo de ruimte 
tusschen twee opvolgende neurale bogen te vergrooten, een punt van 
de tang tusschen deze bogen schuiven. Is eenmaal de eerste knip 
gegeven, dan volgen de overige met minder moeite, mits men in 
craniale richting voortgaat. Toch loopt men steeds gevaar het rugge- 
merg te kwetsen, daar men vaak niet precies ziet, waar men knipt, 
tusschen de betrekkelijk dikke rugspieren. Was het ruggemerg 
blootgelegd, dan werd meestal de geheele dura mater aan de boven- 
zijde weggenomen ; de dorsale wortels zijn anders niet te onderscheiden ; 
na wegnemen daarentegen ziet men, zoo al niet de wortels zelve (zij 
liggen meer aan de zijkanten) dan toch hun intredingsplaatsen in het 
ruggemerg door een wit vlekje aangeduid. Men kan nu, gewapend 
