6 
GRrossER neemt dus alleen voor de buikschubben een metamere 
ligging aan. Toch betwijfelt hij of werkelijk metamere aanleg hiervan 
de oorzaak is; of niet veeleer mechanische werkingen bij het voort- 
bewegen hierbij in het spel waren, door namelijk het stijve 
schubbenpantser secundair weer in overeenstemming met de metamere 
wervelkolom in geledingen te verdeelen. Wat dit punt aangaat, wil 
ik alleen even herinneren, dat er auteurs zijn, die elke metamerie 
meenen te moeten terugvoeren op „locomotorische segmentatie”, dus 
niet op „terminale knopvorming” van een moeder-individu. Ook 
vindt Grosser het uit theoretische overwegingen minder waarschijnlijk, 
dat volwassen dieren metameer gelegen schubben zouden bezitten. 
Bij lagere vertebraten (Selachii, Rana) blijken de dermatomen elkaar 
immers reeds ten deele te overdekken, bij reptielen zal dit dus ook 
wel het geval zijn. Dar ware het dus nooit mogelijk, dat een heel 
dermatoom slechts één schubbenrij besloeg, ook de grensgebieden 
zouden onderling moeten verdeeld worden — wat zich moeilijk 
liet denken. Tegen deze redeneering moet ik aanvoeren, dat de 
vraag niet in de eerste plaats is, of er op één dermatoom één 
schubbenrij komt, maar of een schubbenrij misschien ook langs een 
dermatoom-grens gelegen kan zijn. Op dit punt hoop ik later nog terug 
te komen. Immers hetgeen ik zelf aangaande zichtbare metamerie 
bij mijn onderzoek vond, worde liever eerst later meegedeeld; daar 
bij de dieren, die ik onderzocht, de werkelijk zichtbare dermatoom- 
grenzen zich bij waarneming niet onmiddellijk als zoodanig deden 
kennen, doch eerst na operatieven ingreep konden worden vastgesteld. 
Hiermee stap ik van de persistente waarneembare metamerie 
der huid af. 
B. VERBORGEN DERMATOMERIE. 
Bij de hagedis is de dermatomerie dus verborgen. Hoe kan men 
deze nu bewijzen? Uitgaande van het feit, dat meerdere orgaan- 
systemen metameer van aanleg zijn, kan men een systeem opzoeken, 
