58 
opvolgende een aaneengesloten areflectorisch veld optrad, zich 
uitstrekkende van de ventrale mediaan tot aan, of tot in de nabij- 
heid van de dorsale middellijn. Uit de grootte der overdekking kan 
men de juistheid hiervan berekenen. Zoolang niet is vastgesteld of 
we met een werkelijk dermatoom, dan wel met een caricatuur te 
doen hebben, zou het eigenlijk juister zijn te spreken van een over- 
dekking van °/ „kernveld ” 
Experimenteel aantoonen der overdekking, zooals De Boer (l. c.) 
voor de kat heeft gedaan, is bij de hagedis niet mogelijk, daar 
strychnine niet met zekerheid op één enkel ruggemergssegment te 
localiseeren is, wegens den geringen onderlingen afstand der dorsale 
wortels (3 —4 m.M.). 
INWENDIGE DIFFERENTIATIE, 
Daar de caricatuurvorming reeds boven besproken is, kan ik hier 
kort zijn. De gevoeligheid in een dermatoom was in het algemeen 
centraal grooter dan aan de peripherie en hield hier bij vermoeiïng 
ook veel langer stand. Afsterven schijnt plaats te hebben van ventraal 
en peripheer naar dorsaal en het centrum toe. Over de intreeplaatsen 
der huidzenuwen heb ik in dit verband niets te vermelden. 
Daar de dorsale wortels der hagedis bij het verlaten van het 
ruggemerg reeds terstond een enkelvoudigen bundel vormen, kon ik 
natuurlijk niet onderzoeken of elk der samenstellende wortelbundeltjes 
voor zich — zooals WINKLER en VAN RIJNBERK meenen — het geheele 
dermatoom, of — zooals De Boer meent — slechts een overeenkomstig 
gelegen onderdeel van het wortelveld innerveert. 
VARIABILITEIT. 
Hagedis No. 9 had één thoracolumbaalwervel minder dan de 
hagedissen No. 13, 253 en 32. Toch was er aan de door mij bepaalde 
dermatomen of grenzen geen noemenswaard verschil in ligging of 
vorm vast te stellen, behalve, dat bij No. 9 de craniale grens van het 
