67 
meer, den anderen keer minder tot haar recht komt. Voorloopig zal ik 
deze vraag niet verder bespreken. Verlengt men de axiele lijnen op 
den romp, dan komen zij ongeveer te liggen tusschen de beide 
sacralia (29 —30ster rugwervel). De recht dorso-ventraal verloopende 
grens van het 6%° praesacrale (24°) veld blijkt niet te zijn verschoven 
t.o.v. de wervelkolom; met de zich om de extremiteit heen buigende 
grens van het 5% praesacrale (25°) blijkt dit daarentegen wel het 
geval te zijn; een verschuiving nl. aan de medianen in de richting 
van de extremiteit; terwijl de staartdermatomen weer naar achteren 
verplaatst blijken. 
COMPILATIEBEELD. 
Waar wij nu in de hagedissen No. 15 en 16 exemplaren bezitten 
met gelijke samenstelling der wervelkolom, zelfs van den lumbo-sacralen 
plexus, is het zeker wel veroorloofd ons uit de bij hen verkregen 
resultaten een compilatiebeeld te vormen; dit is zelfs gewenscht, daar 
de volgende hagedissen, bij welke ik eveneens de achterste extremiteit 
onderzocht, een tweede groep vormen van deze eerste verschillend 
door het aantal thoraco-lumbaalwervels. 
In korte trekken is het beeld aldus: van den romp de extremiteit 
naderend treffen wij dermatomen aan, welke aan de dorsale en 
ventrale mediaan t.o.v. de overeenkomstig genummerde wervels 
naar de extremiteit toe zijn opgeschoven; in de laterale lijn echter 
minder. Een gevolg hiervan is, dat men ze zich als het ware om 
de extremiteit heen ziet buigen. Aan den staart vinden we de velden 
t.o.v. de wervelkolom naar achteren verplaatst. Als axiele lijnen 
leerden we kennen: aan de rugzijde een lijn loodrecht op de 
mediaan tusschen de beide sacralia (29° en 30“ rugwervel) gelegen, 
en zich over het midden der dorsale dijvlakte tot iets voorbij de 
knie voortzettend; aan de buikzijde een lijn, op dezelfde hoogte aan 
de mediaan ontspringend, en over de ventrale dijvlakte voortgezet 
langs, en tot het einde van de rij der z.g. dijporiënschubben. Langs 
deze axiele lijnen liggen craniaal: de velden van den 2%" en 3den 
