110 
den romp (17° veld) uit; ) de caudale verplaatsing der velden begint 
even achter het midden (19% veld); dus eerder (meer craniaal) dan 
bij de hagedis en later (meer caudaal) dan bij den mensch (fig. 12). 
De achterpoot der kat (door 8 dermatomen bedekt) is dan ook relatief 
langer (pag. 112) dan die der hagedis (met 5 dermatomen), doch korter dan 
die van den mensch (met minstens 8 wortelvelden); terwijl de kat boven- 
dien tusschen de axiele lijnen van voor- en achterpoot 1 —2 segmenten 
minder dan de hagedis en 2 meer dan den mensch bezit. Inderdaad 
geeft de kat dus een overgangstoestand te zien. Eigenaardig is verder, 
dat er hier ook opschuiving van een romp-dermatoom (11%) naar den 
voorpoot toe plaats heeft (fig. 12) — terwijl het laatste halsdermatoom 
aanmerkelijk naar achteren is verplaatst (5°° veld), evenals we dat 
bij den mensch, en in mindere mate ook bij lacerta, zagen. De overige 
halsdermatomen zijn weer naar den kop verschoven; en de huidvelden 
op den staart in sterke mate naar de punt verplaatst. 
Ik kom nu tot den macacus. Ik zoude echter voorzeker — gezien 
(pag. 105) de indirecte wijze, waarop ik mijn gegevens hierover verkregen 
heb — macacus overgeslagen hebben, ware het niet zoo aardig geweest 
het resultaat toch even te vermelden. De macacus dan schijnt weer 
tusschen de kat en den mensch in te staan: hij bezit een langeren 
achterpoot dan de eerste, een korteren dan den tweede (pag. 112), 
bij gevolg beginnen de dermatomen (15%) even vóór het midden 
van den romp (17% veld) aan de rugmediaan naar achteren te ver- 
schuiven; dus later dan bij den mensch, en eerder dan bij de kat (fig. 12). 
Toeh bezit macacus nog één segment minder tusschen de axiele 
lijnen van voor- en achterpoot dan de mensch; des te meer 
moet dus bij den laatste de grootte van het been overwogen 
hebben. Opmerkelijk is verder, dat er bij macacus eveneens een 
opschuiving van romp-dermatomen (A1®® en 12%) naar den voorpoot 
1) Op het eerste gezicht zal men het misschien een weinig kunstmatig vinden de ligging 
der velden 12—17 voor ongeveer normaal te verklaren. Ik meen hiertoe evenwel het recht te 
hebben, door vergelijking van de wijze van opschuiven der rompvelden naar den achterpoot, 
zooals we deze bij den mensch en de hagedis kennen, met die bij de kat. De normale ligging 
der velden is dan bij de kat dus iets minder primitief als bij de hagedis (pag. 101). 
