115 
(15%), dus vóór het midden van den romp; aan den voorpoot is er 
eenerzijds asymmetrische opschuiving van het 2% halsdermatoom af, 
anderzijds symmetrische (dus als bij lacerta aan den achterpoot) van 
de eerste romp-dermatomen. Het laterale dermatoom-gebied is daarbij 
altijd méér dan het dorsale, doeh minder dan het ventrale poot- 
waarts verschoven — behalve in het laatste geval. De verschuiving 
langs de ventrale mediaan en aslijn blijkt dus grooter dan de laterale, 
en deze weer grooter dan die langs de dorsale mediaan en aslijn geweest 
te zijn (vergelijk de afbeeldingen 15—24 van SHERRINGTON l. C.). 
Het hier door mij voor lacerta, kat en macacus gezegde 
aangaande het verschil in grootte der dermatoom-verplaatsingen langs 
de medianen, axiele- en laterale-lijnen, geldt intusschen slechts voor 
den romp en het proximale gedeelte der extremiteiten. Aan het 
distale gedeelte treedt er een complicatie op in de dermatoom- 
verplaatsingen — welke.somtijds (macacus!) ook reeds in geringere 
mate aan het proximale deel van den poot te voorschijn komt — 
zich uitend in de z.g.n. tongvorming op den lateralen pootrand. Ik 
meen dit verschijnsel te moeten verklaren als veroorzaakt door de 
bekende waaiervormige uitbreiding der huidsegmenten aan het einde der 
extremiteiten. Op deze aangelegenheid zal ik evenwel niet verder ingaan. 
Men ziet echter hoe goed alles bij elkaar past! De extremiteiten 
worden relatief grooter, bij haar ontwikkeling neemt dus het overwicht 
der ventrale op de dorsale zijde absoluut toe, haar dermatoom-verplaatsing, 
en daarmee de asymmetrische verschuiwing, doet zich op steeds grooter 
afstand van den poot, en steeds intensiever gevoelen. Een maatstaf, 
in hoeverre de ventrale zijde meer tot een poothuid heeft bijgedragen 
dan de dorsale, bezit men als het ware in de verhouding van 
het aantal asymmetrisch verplaatste tot het totaal der verplaatste 
velden (men herinnert zich dat bij de kat de asymmetrische 
verschuiving, door den achterpoot veroorzaakt, caudaal van de 
symmetrische begint); hoe grooter de breuk, des te meer heeft 
de buikzijde bijgedragen. Bij de hagedis zou deze breuk 0 zijn 
geweest, de buikzijde zou dus evenveel tot de achterpoot-huid 
