118 
even krachtig werkzaam; verder, zou men kunnen zeggen, heeft er hier nog maar 
weinig wederzijdsche storing dier factoren plaats, en zijn we dus in de gelegen. 
heid van elk afzonderlijk de zwivere witwerking te bestudeeren. Hoe hooger we nu 
echter komen in de rij der dieren, des te samengestelder worden deze factoren 
en des te meer zien we ze in elkaars gebied overgrijpen; zien we b.v. den 
achterpoot overheerschen, om tenslotte bij den mensch de door Bork in de 
discrepantie vastgestelde absolute overheersching van den romp door het been 
aan te treffen; de oorspronkelijk? zwivere werking der factoren blijkt daardoor 
echter tevens moeilijk herkenbaar geworden te zijn. 
Heb ik goed begrepen, dan schrijft Bork de achterwaartsche 
dermatoom-verschuiving op de buikzijde toe aan de rekking der 
buikhuid ten gevolge van het strekken van het been (in de lengte-as 
van het lichaam). Na het hier gezegde zal het duidelijk zijn, dat ik 
deze asymmetrische verschuiving bij den mensch, althans grooten- 
deels, aan het feit toeschrijf, dat de ledematen meer een product der 
buik- dan der rugzijde zijn. Dat is, zou men kunnen zeggen, reeds 
een veel oudere oorzaak; immers wij vonden haar al op gelijke wijze 
werkzaam bij aap en kat; de strekking van het been is natuurlijk 
pas van later datum. 
Tenslotte nog een laatste vraag over de romp-dermatomen: 
zouden we damn dus nw ook den trapeziuumvorm van het theoretisch dermatoom 
der zoogdieren, althans ten deele, moeten verklaren als veroorzaakt 
door den (asymmetrischen) invloed, die er van de ledematen tijdens hun ontwikke- 
ling (uit de ventrale rompzijde vooral) over de romphuid uitgaat? Men 
zal mij antwoorden: maar we wisten nu toch immers al, dat deze 
vorm veroorzaakt wordt door de rekking der ventrale romphujd ten 
gevolge van de ontwikkeling der buikorganen! Ik ben het evenwel 
juist niet «eens met de wijze, waarop men deze buikrekking pleegt 
te bepalen. 
SHERRINGTON (Transact. R. Soe. London V. 184 B p. 789) spreekt 
het eerst over het verschijnsel: „If these departures from the simple 
zonal type of root field afford a hint as to the modifications which 
body-segments have individually undergone in the development of 
