135 
VARIABILITEIT. 
Geheel in overeenstemming met het door mij in den aanvang 
dezer verhandeling besproken beginsel van WINKLER en VAN RIJNBEEK, 
dat bij de ontwikkeling van een individu de peripherie bepaalt, welken 
vorm een wortelweld zal aannemen, vond ik ook bij de hagedis, dat 
onafhankelijk van het feit of een extremiteit-aanleg een segment 
hooger of lager aan de wervelkolom plaats gehad heeft, de 
dermatomen — aangeduid in de betrekking van hun wortel tot die 
extremiteit, in dit geval tot de intersacraal-zenuw van den achter- 
poot — ten opzichte van die extremiteit op dezelfde plaats gelegen 
blijven. Terwijl ook voor den zenuw-plexus hetzelfde bleek te gelden. 
PERSISTENTE ZICHTBARE DERMATOMERIE. 
Pigmenteering. Aan normale volwassen hagedissen is er in de 
pigmenteering van de huid niets te vinden, waarin men een uiting 
van metamerie zou kunnen zoeken. Ik had echter boven gelegenheid 
op te merken, dat dit bij jonge individuen en enkele vrouwelijke 
exemplaren wèl eens het geval kan zijn. In hoever er hier werkelijk 
van een metameren invloed op de huid-pigmentatie sprake is geweest, 
kan slechts, op het voorbeeld van VAN RIJNBErK aan Scyllium bewezen, 
door een onderzoek aan zeer jeugdige (event. embryonale) ontwikkelings- 
stadiën van lacerta uitgemaakt worden, daar het bij deze hagedis 
blijkt, dat de pigment-vlekken in kwestie tijdens de ontwikkeling 
verdwijnen (of zich misschien zeer fijn verdeelen ?) 
Beschubbing. We zagen de medianen bij de hagedis aangegeven 
in de rangschikking der schubben, evenals de ventrale axiele lijn 
van den achterpoot, welke bovendien door de rij der dijporiën 
gekenmerkt is. Dit zijn, naar ik meen, de eenige, eenigszins vast- 
staande gevallen van zichtbare dermatoom-grenzen, waarbij men 
dan nog de romp- en staart-dermatoom-grenzen op eenigen afstand 
van de ledematen zou kunnen rekenen. Heeft er echter gekruiste 
overdekking plaats, dan komen natuurlijk de drie eerst genoemden 
