Ralio operis. xv 



nomina generum ij,onullorum a Linnaeo nimis 

 arbitrar ie et temere mutala ad normam pristinam 

 restituerunt. Ex hoc tempore fere nil accessit ad 

 emendationem circumspectam nomenclalurae, a 

 Linnaeo ipso minime interdictam, imo tacite 

 et aperte exoptatam. 



Jn stabilienda nomenclatura non sufficit ut re- 

 vertamur ad Linnaeum respectu specierum vel 

 Tournefortium respectu gcnerum (ethuicnon 

 semper obtemperatum fuitj, aut in Cryptogamia 

 adHedwigium,Acharium aliosque, sed cuncta 

 respicienda est literatura botanica usque ad in- 

 cunabula. Respicienda est etiam literaturaGraeco- 

 rum et Romanorum, nisi forte nomenclatura grae- 

 co-latina, ab herbariis omnium terrarum recepta 

 et aptissima, deserenda et rejicienda sit. Verum 

 est, apud classicos interdum tantum nomina nuda 

 tradita esse plantarum saepe vulgatissimarum, 

 quarum notas commemorare superfluum cense- 

 bant, quijipe ipsis bene cognilas. Sunt aliae a D i o s- 

 coride descriptae quidem pro more veterum 

 quae nunc adhuc dubiis premuntur; restant vero 

 plures diu recognitae, receptae etauxilio discipli- 

 nae novae, Geographiae plantarum, corroboratae. 



Nonnulla nomina generica perversa propter 

 Linnaei errorem singularem ad nos pervene- 

 runt.Distincto genere quodam, si non illico nomen 

 suppetebat, novum non finxit, sed quoddam prius 

 alio sensu adhibitum, interdum obscurum vel ig- 

 notum classicum substituit, cujus in gratiam sibi 



