1 20 Droseraceae, 



stillaus, tenax et Tiscidus, in fila deducendus, quae soli 

 exposita siccantur et firma persistunt. Sjrupus Rorellae 

 a Russis contra catarrhos inyeteratos laudatur (Deschi- 

 saux 1725, Gorter 1761). 



XLV. RORELLA 



s. Ros solis, quod haec planta mirabilis etiam sole fervi- 

 dissimo guttulis, quasi rore adspersa maneat et ideo 

 semper humescat. Ex antiquissimo tempore semper nota 

 sub nomine Rorella Cordus 1361! Dodon. 1583, 

 Thal., Tabern., Moris., Besler, Rupp, Dillen., 

 Haller, Allione etc. vel etiam JR05 solis Dodon. 

 1553! C. Bauh., Tournef. — vel /Jortda Lobel 1576 

 vel Salsirora Cord. 1561, d"pootov Recentiorum ex 

 Lobel 1576 et C. Bauh. Linnaeus haec omnia igno- 

 rans vel vituperans ex arbitrio novumnomen Dr 05 eram 

 1737 finxit graece ex Rorida Lobelii, licet pluries re- 

 petitum fuerit, diversam esse a Drosera Cordi 1561 sive 

 Alchemilla vulgari, cujus folia rorem diu servant. 



Char. gen. Stara. 5. Styli 3 — 5, bifidi vel pennicil- 

 lato-multipartiti. Caps. 1 locul. c» sperma, apice 3 — 5 val- 

 vis. — FI. albi. 



75. R. longifoliaGilih. 1781, 1792! Allione 1785! 

 = Drosera longifolia Hayne! = Ros solis major lon- 

 giore folio et arrectiore (5*"s Raji 1688 sec.) Morison 

 1688 sect. 15, tab. 4!! = Ros solis sylvestris longifo- 

 folius Parkins. 1640 icon opt!; ideoque superflue = 

 D. anglica Huds. 1798, M. K. 



Folia lineari cuneata, 1 — ly^ po^licaria. — Planta ce- 

 teris speciebus robustior vel in foliis vel in scapo et 

 fructificationis apparatu. Perennis videtur, Septembri 

 mense folia numerosa post anthesin formans, sed vix 

 omnia eodem anno evolvens. Willisellus apud Rajum 

 1688 solus distinxit inter: Rorellam 4 longifoliam 

 perennem: foliis duplo numerosioribus, inferne sub- 

 nudis et R. 5 longifoliam maximam, quae longi- 



