124 Violarieae, 



Fires. Principium efflcax acre Violina est, paucis 

 modo granis lethale , Emetinae affine et in rhizomatibus 

 plurimarum perennium elaboratur. Radix Violae 

 Martiae officinarum, nunc obsoleta, ex Y. odorata 

 suppeditata, Ipecacuanhae quodam modo comparanda, 

 sapore subamaro et acri, emetica est et purgat. Flores 

 odorati, licet Violind cum ammonio nupt^ non plene 

 expertes, parando Syrupo Violarum hodie adhuc inser- 

 viunt. Nostra V. collina sine dubio ejusdem virtutis. 

 Radices V. mirabilis, ericetorum et sylvaticae 

 cum illa V. odoratae convenire, testes sunt. Herba V. 

 tricoloris s. Jaceae officinarum, gustui mucosa est 

 cum aliqua amaritie et acredine, receus trita odore debili 

 amygdalarum persicarum, vasa resorbentia et secernentia 

 mitius stimulat, dosi vero majore emesin et alvum pro- 

 licit, unde ad praesentiam Tiolinae concludere fas est, 

 chemica licet arte in hac nondum detectae; in crusta 

 lactea infantum princeps adhuc remedium ofTert, idoneis 

 nupta etiam in impetiginibus scrofulosis et herpeticis 

 commendatur. 



XLVI. VIOLA. 



Graecis tov, sic dicta a virgine Jo in vaccam conversa, 

 hinc latinis Viola^ quasi vitula. Nomen antiquissimo tem- 

 pore et imo apud patres colleclivum pro variis plantis 

 florum elegantia sese commendantibus. Sine epitheto 

 (ixum apud Graecos saepe Xeuxolov designat, ut apud 

 Plinium Viola alha = Matthiolam incanam, V. lutea 

 = Cheiranthum Cheiri; datur etiam apud patres V. ma- 

 tronalis = Hesperis , V. lunaria = Lunaria etc. At Tov 

 s. Viola xax' e^oxiQv semper Viola odorata erat, sic 

 Dioscorides. Generis auctorem Linnaeus Tourne- 

 fortium dicit, sed autea jam v. g. apud Morisonium 



