Polygaleae. 143 



Qualitates. Polygaleae substanlia aniara et ple- 

 rumque principio peculiari extractivo acri {Polygalina 

 s. Senegina) insignes sunt. Nostralium virtus quana 

 exoticarum multo inferior. Radix P. vulgaris subaro- 

 matico-amariuscula et quidpiam acris. P. uliginosae 

 herba intense amara, praecipue in siccioribus locis natae, 

 in uliginosis sapor magis aquosus et fatuus. Utraque, pro 

 re nata, P. Senegae exoticae succedanea. P. amara 

 offic. Ross. est P. uliginosa. 



XLVII. POLYGALA 



Plinii, sive TcoXuyaXov Diosc. lactisabundantiam facere 

 creditur, unde nomen. Conjectura Tragi loo2 ad hodier- 

 num venit genus, concedente jam Dodoneo lo53 (1583 

 negante eodem], Lonicero, Lobelio, Thalio et Ca- 

 merario, Tabernaemontano et partim Clusio et 

 Gerardio. Planta Dioscor idis, nescio an recte, hodie 

 pro Polygala vemilosa interpretatur. Matthiolus et 

 partim Clusius, Dalechampius atque Gerard pro 

 Coronilla jiincea et valentina [Polygala legumen C. 

 Bauh.) habuerunt, Cordus pro Astragalo glycyphyllo ; 

 Gesner ^voOrnithopodio perptisillo. Polygala, genusho- 

 diernum jam C. Bauhino etMorisonio bene limitatum 

 et a Polygala legumine longe remotum, characteri- 

 bus facillimis mox definitum. 



Chnr. gcn. Cal. persistens; sepala 2 interiora maxima, 

 alaeformia. Petala caduca. Capsula compressa, margine 

 dehiscens. Seraina saepissime pilosa, hili arillo caruncu- 

 lato 3—4 lobo ecomoso. 



87.P. rMJsrari^Vaill. 1727n. l!Schkuhr,Rchb., 

 Fries; est quoque potissimum P. vulgaris C. Baub. 

 1623, qui P. comosam nondum separavit, sed vix Lin- 

 naei, qui in Spec. pl. edit. 1 et 2 potius P. majorem 

 (Clusii) C. Bauh. et Jacq. intellexit, et P. vulgarem 



