Alsineae. 185 



gularias, Mdhringiam trinerviam, Arenariam serpylli- 

 foliam et Spergulas utrasque. Arenaria Linnaei fere 

 idem est genus ac Ruppii, tlemtis Spergulis, quibus S. 

 nodosam, eheu! typum Arenariae infjiuste adnumeravit. 

 Reformatum est seiisim genus Linnaei ab auctoribus, 

 Alsinem, Spergulariam et Mohringiam segregantibus et 

 limitantibus, ita, ut Arenaria serpyllifolia, planta haud 

 vere arenaria, typus hodierni generis facta sit. 



1 2 0. .L serpylli foliaL. = A Isine serpyllif. C r a n t z 

 = Arenaria midticaulis serpytlifolia Ruppius 1718! 

 = Alsine minor multicaulis C. Bauh. 1623 = Alsine 

 minor Fuchs 1542! Dodon. 1353. 



Caules semipedales vel minores, dichotomo-ramo- 

 sissimi. Folia ovata acuminata sessilia, 2 lin. vel minora, 

 firma. Pedunculi solitarii axillares flores subaequantes, 

 infimi 3 — 4 lin. Sepala lanceolata acurainata, petalis ova- 

 libus sesquilongiora, 1 — 2 linealia. — Variat magis glan- 

 dulosa et y tenuior Koch Syn. FI. Germ. ; hic vero non 

 semper distingui possunt a forma typica. 



In argillaceis, agris, siccis, secus vias, in ruderibus 

 fere ubique copiose. Floret et fructif. initio et medio 

 Junii; capsulae seminibus maturis refertae propter firmam 

 herbae compagem usque ad medium Sept. persistunt. ©. 



Hist. spec. Ad viam regiam prope Strelnam (Krasch. 

 ed. Gorter 1761, p. 72; difficile inteliigitur adnotatio 

 in Cod. Krasch. a Gorter omissa „nostra flore est ru- 

 bro, corolla calyce paulo longiori", nam Spergularia 

 rnbra sequitur sub n. 415 ibidem); in arvis siccis et ad 

 vias, uti ad viam regiam prope Strelnam (Sobol. Petrop. 

 1799, p. 103, n. 299; ed. ross. I, 1801, p. 304, n. 311); 

 in hortis, arvis et ad muros frequens (Weinm. PawL 

 1824, p. 209); inter segetes et in siccioribus ad montes 

 Pulcowo! et Duderhof! (Turcz. 1825, n. 294); ubique 

 in locis cultis et ruderatis, Majo ad Aug. (Weinm. Pe 

 trop. 1837, p. 47, n. 316). 



