190 Alsineae. 



maritimum, Jun. Jul. flor. (Sobol. Petr. 1799, p. 110, 

 n. 314; ed. ross. I, 1801, p. 318, n. 326) certe non est 

 homon^-^ma Linnaei; ex descriptione apud Sobol. 1. c. 

 videtur forma magis glandulosa Saginae nodosae. 



LXIV. SPERGULA, 



a spargere, quia caules debiles et rami squarrosi undique 

 se iu terram spargunt (Matth., Sylvat., Schiibl.}, vel 

 forte potius a nomine germanico Spark, Spergel., Bra- 

 bantis Spnerle, recentioribus! Spergula teste Dodon. 

 loo3). Genus Spergula Linnaei compositum est ex 

 Spergnla Dodon. {arveusi), Spergellis Rchb. {Sagina 

 nodosa et Linnaei) et Alsine laricina, 



124. Sp. arvensis L. = Spergula Dodon. loo3 

 c. ic. opt! 



Semina lenticularia, fere aptera. Folia supra convexa, 

 infra sulco exarata. Stam. 10, rarissime 5. — Sub hoc 

 titulo forsan plures species a Boenninghausen 1824, 

 Reichenbach et imo rusticis in Germania dudum 

 distinctae, cultur^ non mutandae, characteribus tamen 

 ulterius illustrandae, comprehenduntur. 



a. Sp. vulgaris Bonngh. Semina V^ lin»? papillis 

 albis denique brunneis obsessa. Nodi plerumque tantum 4 

 et herba saepe viscida (Weihe). Reliquis rarior: Petro- 

 poli (Borszczow!); medioJunio fr. mat. cum fl. ultimis. 



(3. Sp. sativa Bonngh. Semina ^/.^Un., atra, laevia, 

 subtilissime punctulata. Capsula matura quidem flssa, 

 sed semina retinens. Inter segetes, m. Julio c. flor. et fr. 

 mat. — Hujus forma: pentandra, nodis 3 (nec 3), saepe 

 humilior, magis glandulosa, adest in arenosis maritimis 

 ins. Kronstadt et pr. Peterhof, a fine Junii ad init. Sept. 

 florens et fructifera; an S. refracta Detharding, e 

 marit. Megapolit., quae pariter teste Reichb. culturd 

 constans (conf. R. Diatr. Petr. 1845, p. 60). 



y. Sp. maxima Weihe, Bonn. Semina ut in a 

 vulgari, sed 2 — 3 plo majora, ^/^ lin. Planta altior, ple- 

 rumque glabra, nodis 9 (Weihe). Vulgalissima in cultis, 



