Hypericineae. 199 



erant. Oleum Hyperici vulgaris coclum in arthritide 

 commendatur; herba trila, praecipuc summitates floren- 

 tes, odoris aromatico-resinosi, saporis balsamici et ama- 

 riusculi, colore rubro tingit. Ilypericum quadran- 

 gnlum minoris dignitatis. 



LXVII. HYPERICUM. 



'YirEptxov Hippocr., Diosc. = Bypericon, quod 

 alii Chamaepityn, alii Corion apellant (Plin. ex Graecis), 

 est H, crispnm L. Distinxerunt etiam veteres acxupov et 

 av$pdaai(j.ov. Cunclas has plantas C. Bauhinus generi 

 Hyperico suo subsumsit, separato solum Cori. Tourne- 

 fortio Ascyriim pentagynum, Hypericum trigjnum 

 et Androsaemum baccatum erat. Linnaeus in genus 

 Hypericum coadunavit, recentiores tanien Androsaemum 

 iterum admittunt. 



Chnr. gen. Semina aptera. Stjli, capsulae loculi et 

 valvae 3, vel in extraneis 5. Stam. oo, 3- v. in exoticis 

 5-delpha, glandulis inter phalanges nullis. Species In- 

 gricae calycem 5 sepalum regularem et sepala margine 

 integerrima offerunt. 



134. H. vulgare Trag. lSo2 c. ic! C. et J. Bauh., 

 Linne 1737! = H. perforatum L. 1733 (etiam imper- 

 foratum obvenitj = Hypericum Brunf. 1536, Fuchs 

 1542, Matth. et plur. = aaxiJpov Diosc. (teste Fraas}, 

 Dodon. 1553! 



Caulis anceps. Folia ovali-oblonga, pellucide punctata. 

 Sepala lanceolata, acutissima. Capsulae apertae valvula 

 4 lin., stylo duplo longior, ad latus costae dorsalis fasciis 

 2 dorsalibus parallelis. — Variat: 1) angustifolium, fere 

 impunctatum (gubern. Nowgorod pr. Tuchali: Eich- 

 >vald!); 2] sepalis obtusis paulo latioribus (Pargola: 

 Kiihlewein!). 



In pascuis siccis et locis declivibus apricis regionis 

 elevatae copiose v. g. ad moutes Duderhof, in regione 



