202 Parnassieae. 



alternanlia antheram foramini imponunt, explodunt pol- 

 len, recedunt ad corollam, reliquis pari modo succe- 

 dentibus. 



Affinitns, Familiam ex solo genere Parnassia con- 

 stituit E. Meyer 1839. In systemate naturali Parnassia 

 diu huc illucve jactata est, uti ad Saxifrageas, Tamaris- 

 cineas, Sauvagesieas (tura parapetala pro glandulis hypo- 

 gynis valde evolutis explicata), Gentianeas pone Swertiam 

 (Rchb.), ad Resedaceas (quibuscum stigmatibus apparen- 

 ter supra placentas parietales positis conveniunt); ad Dro- 

 seraceas et quidem a plurimis et gravissimis botanicis, 

 praecipue propter faciem Dioneae et semina parietalia 

 scobiformia ; al forte major adest cum Hypericineis affi- 

 nitas propter parapetala phalanges staminum polyadel- 

 phorum sterilium referentia et semina exalbuminosa; 

 propter antheras extrorsas tamen difficiliter conjun- 

 guntur. 



Vires. Parnassiae palustris herba amara et mo- 

 dice adstringens, olim officinalis. In Suecia cum cere- 

 visia ob virtutem stomachicam coquitur. 



LXVIII. PARNASSIA. 



Gramini densius raraulosi (aut polius multicauli), quod 

 in Parnasso raonte provenit, folia hederacea, florem can- 

 didum odoraluni, semen parvum, radices 5 — 7, digiti 

 crassitudine, candidas, molles et admodum dulces tribuit 

 Dioscorides. Semen vehemenlius urinam impellit, sed 

 alvum vomitionesque sistit. In Italia non gigni, Plinius 

 adjecit; et revera Parnassia nostras in australioribus fri- 

 gus montium ediliorura pelit, ut in Apenninis et Olympo 

 solum proveniat. Dodonaeus similitudinera non exi- 

 guam, etiam quoad vires, at diversitatera ex radicibus 



