266 Pajpilionaceae. 



rite cognitum, a T. agrario facillime dignoscitur: foliolo 

 intermedio longius petiolulato, stipulis oyatis, legumine 

 stylum 4pIo superante. 



LXXXVI. MELILOTUS. 



McXtXwTo? Theophr. etDiosc, Meliloton Plinii 

 etiam pro hodierna habetur. Lotum aegyptiam, Athe- 

 naeus scribit, Naucratitis civibus Melilotum vocari, 

 propter melleum saporem, qui ex caule et radice depre- 

 henditur, dum comedunlur; eadem est Herodoti. Valde 

 diversa est Melilotus graecanica {Trigonella corniculata 

 ex Fraas), sed pariter ab eo, quod ab apibus ad mel 

 parandum petitur, nomen traxit, ut ex Aristotele IX, 

 III colligitur. Melilotus ad multum tempus odorata per- 

 manet (Theophr.); laudatissima, quae in Attica, Cyzico 

 et Chalcedone nascitur, quae quidem Croco similis odo- 

 rataque est {Mel. cretica sec. Fraas); nascitur et in Cam- 

 pania {M. neapolitana) circa Nolam, in luteum colorem 

 vergens et odore infirmo; adstringit (Diosc). Serta 

 Campanica V\in. est Mel. alba, in Graecia rarissima. C. 

 Bauhinus sub Meliloto adhuc Trigonellas quasdam 

 habet. Meliloti genus apud R i v i n u m 1691 etTourne- 

 fortium stabilitum; Linnaeus adhuc 1742 recepit, dein 

 vero ut subgenus ad Trifolium amandavit. 



168. M. alba Desrousseaux in (Lamck) Encycl. 

 1796 (jam Thouin 1788?), ut diversa a M. offic. albi- 

 flora; Thuill.! 1799 (nisi 1790) fide syn. Vaill. = M. 

 leucantha Koch in Dec 1815 = Trifolium vulgare 

 Hayne 1809 tab. 32 opt.! (non M- vulg. Parkins., nec 

 Trag., neque Willd. citari polest) = Trif. Melil. offi- 

 cinale ^ Linne = M. candida Trag. 1352! Dodon. 

 1566! in textu p. 192 (forle simul M. offic. albiflora, si 

 talis existit), nec non Plinii 21, 11, nam alia species 

 albiflora in Italia non provenit. 



Flores albi, vix 2 lin. Alae carinam subaequantes, 

 vexillo breviores(Desr.). Legumina ovali rotundata, deni- 



