Papiltonaceae. 273 



Neapolitanum, quasi postliminio introducta fuit; ceterum 



Tiguri primo apud D. Gesnerum e semine peregrino 



provenit (J. Bauh.). Petropoli indicata fuit: in pratis ad 



viam Peterhoflanam, fl. Jun. Jul. (Weinm. Pawl. 1824, 



p. 354), quo loco quotannis seritur. Dignoscitur praeci- 



pue a M. sylvestri [falcata): legum. spiraliter tortis, sub- 



tricyclis, floribus violaceis (G esner), caule fistuloso, sub- 



erecto. 



(LXXXVIII.) ASTRAGALUS. 



'AorpaYaXoi; Dioscoridis est planta fusins quidem 

 descripta, sed nondum rite extricata, in Pheneo Arcadiae 

 copiose crescens. Val. Cordo etThalio Orobus tube- 

 rosus L. erat, celo Fraas rectius Orobtis sessilifolius ^ at 

 flores parvi et radix Raphani neutri convenit. Plurimi 

 etiam patres pro Lathyro tuberoso frustra explicabant. 

 Nomen a seminis forma talum referente vix accepit, ve- 

 rosimihus ex forma radicis, cui (ex Dioscoride) appen- 

 dices adnalae soiidae, praedurae ceu cornua inter se im- 

 phcitae. Rauwolff 1583 Astragalttrti Dioscoridis in 

 planta vulgo Radix Christiana dicta quaesivit, quam 

 Linnaeus primo pro A. Christiano habuit; sed flores 

 Dioscorides describit purpureos. Ideoque stamina ge- 

 neris Astragali hodierni referri tantum possunt ad A. 

 Mompellianum Clus. 1576 [A. hamosiim L.) aut ad A. 

 syriactim Lobel. 1576. Astragalus C. Bauh. minime 

 purum sistit genus, plures enim Astragali veri sub Ci- 

 cere alibique latent. Linnaeus mullo melius fecisset, si 

 in conjungendis generibus Riviniano-Tournefortia- 

 nis Tragacantha et Astragalus, nomen illud praeposuis- 

 set; TpayaKavSa Theophr., Diosc. (Plin.) indubie est 

 Astragalus^ et quidem aristatus L*herit. aut creticus 

 Sibth. 



(173.) A. glycyphyllos Boerhaave 1727! Linne 

 = Glycyrrhiza sylvestris Gesner 1561, CIus. c. ic. !, 

 Dalech., Camer., Raj. et Officin. Icon optima apud 

 Rivinum 1691 s. n. Astragalus; non mala ap. Mori- 

 ion. sect. 2, tab. 9, fig. 8. 



Jqu. 183i. 18 



