358 Ejnlobiaceae. 



Folia lanceolata, subinlegerrima, subtus discoloria ve- 

 nosa. Flores pulchre purpurei, rarius pallide rosei (alibi 

 etiam albi), in racemis terminalibus bracteatis, interdura 

 anomale foliaceis. Petala variant 4 — 7 lin. Ludit quoad lo- 

 cum pedale, foliis parvis anguslioribus, 3 lin. latis; aut 

 orgyiale et majus, foliis magnis, longissimis, polliccm fere 

 latis. 



Ubique ad margines s^Ivarum, ad fossas secus vias 

 recenter structas, in locis exuslis, arenosis slerilibus, ge- 

 neratim culturae vestigia in sy\\is presso pede sequitur 

 et ingenti quantilate. Floret a medio v. flne Junii ad me- 

 dium Augusli aut rarius med. Sept.; fine Aug. plerumque 

 deflorata, fruct. mat. ^ . 



Hist. spec. Inler Ischoram Newae et nowij pristan 

 m. Aug. flor. et fruct. (Gmel. mss. 1733, n. 70 s. n. Cha- 

 maenerion vulgare Tourn.); in insula Pelri circa pisci- 

 nam copiose, sed nusquam tanta copia, quam ad ductuni 

 aquarum Ladogae (Krasch. ed. Gorter 1761, p. 57 s. 

 Epil. angiistif. L. ut seqq.); in ins. Kronstadt! (Georgi 

 mss. 1795); in sylvis montosis, uti Pargeloviil et Sarsco- 

 selii!, tumque in insula Pelri et in multis hortis oleraceis 

 copiose (Sobol. Petrop. 1799, p. 87, n. 248; ed. ross. I, 

 1801, p. 264, n. 260); abundat in locis graminosis siccio- 

 ribus (Weinm. Pawl. 1824, p. 185); ubique (Turcz. 

 1825, n. 244); in locis sterilibus, sylvaticis et ericetosis 

 abunde (Weinm. Pelr. 1837, p. 40, n. 268). 



CV" EPILOBIUM. 



Nomen Epilobium s. Epilobion a Gesnero 1561 in- 

 troductum, quasi l'ov erct Xo[3ou, viola s. flos supra sili- 

 quam ; prius tesle Ruellio ab Italis praesertim filins 

 ante patrem (i. e. fruclus ante florem) vel in Germania 

 inferiori herba St. Antonii appellata, quod morbo epide- 

 mico saevissimo tunc temporis regnanti „%ni sacro" dicto 

 medeatur. ]\on Dillenio, sed Gesnero aucloritas ge- 

 neris, antea et posthac cum Lysimachia confusi, debetur, 

 cujus species 6 cognovit. Multo seriusDodonaeus 1583 



