368 Epilobiaccae. 



1799, p. 2, n. 4; ed. ross. I, 1801, p. 6<S, n. 5); Pelropoli 

 in nemoribus (Adams Fl. Petrop. et Mosq. p. 4). Tur- 

 czaninow 1825 in praefamine plantam Sobolewskii 

 pro varietate C. alpinae habet, item H. Mertens in 

 mss. 1823. Specimina robustiora grandifolia O. minimi, 

 caule erecto, racemis pluribus obveniunt, in quo casu 

 etiam diagnosis Linnaeana fallax; ceterum glaberri- 

 mum describitur, at folia subtus et margine pilis adpres- 

 sis et racemi plerumque pilis tenuissimis glandulosis 

 lecti sunt. Genuinum O. verrucarium Gesner et J. 

 Bauh. [Circ. lutet.L.) multo majus et pinguius est et in- 

 signe petalis calycem 1 linealem aequantibus, amoene ru- 

 bellis, bracteolis nullis, foliis suboblongo-cordatis, tan- 

 tum denticulatis. 0. intermedium (Ehrh.) ex statura, fo- 

 liis et floribus cum 0. verrucario convenit, e dentibus 

 foliorum et bracteolis cum O. minimo. 



Fam. XXXII. HAL0RA6EAE. 



Propter summam, quae intercedit, affinitatem cum 

 familia praecedente, a nonnuUis appendicis adinstar jun- 

 gitur. Difl^erentiam tamen ovula et semina suppeditant in 

 loculis solitaria, pendula, radicula hinc supera, fructus in- 

 dehiscens nucamentaceus, albuminis licet parci praesen- 

 tia, flores non raro diclini et imperfecti, nec non habitus 

 peculiaris. Genera indigena herbacea, aquatica v. pa- 

 lustria. 



De qualitatibus et usu nil constat. 



CVII. MYRIOPHYLLUM. Flores monoici, rarius 

 dioici aut 55 . — 5 : Cal. 4 partitus. Petala 4, interdum 0. 

 Stam. 8, rarius 4,6.— 5 : Cal. cum germine connatus, 

 apice in limbum minimum 4-partitum solutus. Petala 

 vel obsoleta, dentiformia. Stigm. 4 persistenlia, villosa. 



