392 Paronychieae. 



ceis germine, staminibus calycis laciniis legitime opposi- 

 tis disjungitur. 



CXIII. HERNIARIA. 



Cal. o-partitus, intus subcoloratus. Petala nulla. Stam. 

 5, rarius 2 — 4, fertiiia sepalis opposita, saepe cum sleri- 

 libus (petalis : Fenzl) alternantia. Stigmata 2, brevia, 

 libera aut basi in stylum coalita. Ovulum 1 e basi erec- 

 tum. Utriculus calyce tectus indehiscens, 1-spermus. 



Herniariae glabrae herba saporis quidpiam acerbi et 

 salsosi, siccata odoris debilis, ad hydropem (valide euim 

 urinas pellit), ad vulnera recentia, contra hernias eliam 

 laudabatur (unde nonien). 



Nomen primo apud Gesner 15o3 et 1561 obvenit, 

 dein apud Lobelium 1370, Dodonaeum 1383! et plu- 

 res patres. J. Bauhinus 1631 duas species optime novit 

 et sensim genus naturale, praeeunte Rajo, lege artis 

 charactere artificiali apud Tournefortium et Lin- 

 naeum instructum est. Nomen Millegrana Cordi 1361 

 recentius, a Lobelio 1381 ad plantam hodie Radiola 

 vocatam translatum fuit. Item Epipactis Anguill. 1361 

 et Empetron Tragi 1332,minime antiquorum, vide supra 

 p. 211. 



244. H. glabra J. Bauh. 1631 c. fig.! Morison 

 1680!, Tourn. Vaill. Linne = H. vulgaris Par- 

 kins. 1640! fig. pessima. = Herniaria Gesner 1333! 

 (1361 c. fig. s. Millegrana), Lobel. 1370 et plur. = £m- 

 petron Trag. 1332 ilg. opl.! (locis specialiss. indic). 



Caules prostrali, ramosissimi , plerumque puberuli. 

 Folia ovalia v. elliplica, glabra, laete viridia. Glomeruli 

 axillares plurimi 3 — 10 flori, in ramulis abbrevialis sub- 

 spicati conlluenles. Flores sessiles. Calyx glaber, fructifer 

 ulriculo brevior. Stam. 3. — Variat habitu laxiori vel 

 densiori et : [3. scabriusciila Fenzl in Ledeb. Fl. 

 Ross. 11, 1843 : foUis praesertim margine et interdum 



