Grossularieae, 415 



CXX. GROSSULARIA. 



Sub nomine Ribes Serapio et Arabes salutant Rhei 

 speciem acidulam, Rheum Ribes Linnaeo dictam. Sane 

 inepte hoc nomeu a patribus quibusdam ad Grossnlarias 

 inermes translatum cst et iueptius adliuc a Linnaeo ad 

 totum genus, comprehendens etiam Grossiilarias aculea- 

 tas, quas nemo ante Linnaeum Ribesia appellavit. Mi- 

 rum, quod ne una quidem species Romanis et Graecis 

 nota fuerit; aliqui Uao? Theophrasti (quam pro Vitice 

 Agno casto declarat Fraas)= aesos s. aequum Gazae = 

 uvam crispam antiquorum etiam hodiernam existima- 

 bant ; Lobelius Yitin preciam Plinii esse credidit; 

 opiniones ceterum nimis vagae, nisi potius erroneae. 

 Prima mentio Grossulariae apud Ruellium 1537; jara 

 tunc temporis frutex aculeatus Grossularia, fructus dul- 

 cis candidus grossula vulgo vocitabatur, fructus ruber 

 acidus ex frutice inermi grossula rubra sive transmarina; 

 utrumque fruticem in hortis Galliae frequentem memo- 

 rat; sunt, ait Ruellius, qui putent a Mauritanis Ribem 

 appellari. Radicem vero habet grossula a grosso s. gros- 

 sulo, Romanis ficus immatura. Grossularia Ruellio et 

 Dalechampio integra notio generis Linnaeani erat, 

 C. Bauhino litulus genericus, Tournefortio genus 

 methodicum, ab Adanson 1763!, Scopoli et hic con- 

 servatum, plene respondens Ribi L. 



§.1. UVACRISPAFuchs 1542! (a foliis crispis), 

 Trag. ! Dodon. 1583! et patr. = GROSSULARIA 

 (Ruell. p. p.) Thal. CIus. ! Rajus 1688! Boerh. ! 

 Dill. (Linne) Spach! Rami pleruraque aculeati. Race- 

 mi depauperati 1 — 3 flori. Lirabus calycis campanulatus. 



257.) G. spinosa C. Bauh. 1623! = R. spinosum 

 Lamck. = Vva spina Matth. 1558 fig. ! ed. Camer. 

 1586 fig.! = G. vulgaris CIus. 1601! Erndt. 1730, 

 Spach (nomen propter syn. G. rubrae anceps, sub gene- 



