426 Umbelliferae, 



titate ingesta producit ; sy Iv e stris tkcrioT est; annosas 

 radices venenatas esse, vetus est traditio. 



Fructus Vmbelliferartim plurium in vittis oleum ae- 

 thereum deponunt; inde non solum inter remedia stimu- 

 lantia volatilia et carminativa, sed quoque inter condi- 

 menta frequentissimi usus sunt, ut v. g. semina Anisi, 

 Coriandri et Carvi. Semina Phellandrii s. Foe- 

 niculi aquatici officinalia aromatico-acria sunt et 

 majori quantitate assumta narcotica dicuntur; odor pe- 

 culiaris penetrans sensus obnubilans ; sapor nauseosus 

 acri-aromaticus; in inveteratis pulmonum catarrhis cu- 

 randis aliquam sibi conciliarunt laudem. 



Systcma. Dioscorides satis notabilem numerum 

 Vmbelliferarum, in libro III, c. 35—92 affert; summita- 

 tes expresse vocat axCa^iov, umbellam, muscarium. Caes- 

 alpinus 1583 Ferulacea appellat et inflorescentiam : 

 umbellam ; erat primus, qui familiam ab heterogeneis 

 segregavit et iis integrum librum VII destinavit. Eodera 

 anno Dodonaeus primus sub Vmbelliferarum titulo 

 colligerat plura, sed nonnulla spuria immiscuit, aliam 

 partem considerabilem sub Oleraceis habet. C. Bauhi- 

 nus 1623 primus in Vmbelliferis ordinem tentavit, ia 

 sectionem IVtam tenuifolias, Vtam latifolias collocans. 

 Morisonus 1672 proprium opus de Vmbelliferis edidit, 

 ordines 9 et genera Bauhiniana primus ex forma fruc- 

 lus stabilivit. Rajus varia in IVIorisono aliter exposuit, 

 uterque tamen foliorum formae adhuc nimium tribuit. 

 Tandem Rivinus 1699 posthabitis organis vegetativis, 

 odore, sapore etc. genera Vmbellifcrarum e florum el 

 seminum figura distinxit, at ne verbo quidem tetigit ge- 



