Umbelliferae. 427 



nera aTourneforlio in libro suo 1694 divulgato insti- 

 tuta, quorum cbaracteres non pejus Rivinianis propo- 

 siti fuerunt. Linnaeus fere semperRivino prioritatem 

 prae Tournefortio tribuens, nomenclaturae justae non 

 raro nocuit; ceterum magis ad florem, quam ad fructum 

 attendebat et potius habitum, quam cbaracteres essen- 

 tiales e fructibus petitos respexit. De Vmhelliferis post 

 Linnaeum optime meruit Crantz 1767, magis tamen 

 in specialioribus. Cusson, e senlentia Sprengelii, fruc- 

 tibus maximam dignitatem in generibus constituendis tri- 

 buit et terminologiam fructuum dedit hodie adoptatam; 

 sed praeter Isagogen posthumam, a Jussiaeo 1783 edi- 

 tam, fere nil prodiit de ejus operibus. C. Sprengel, ve- 

 stigia Cussoni premens, 1813 prodromum Umbellifera- 

 rum exhibuit, in quo fructibus primam, involucris se- 

 cundam, petalis vero nullam dignitatem in generibus 

 stabiliendis concessit. Debile agnoscendi quoque sunt la- 

 bores recentiorum, inprimis Hoffmanni, Besseri, 

 CandoIIei, Kochii, Fischeri et Meyeri, Ledebou- 

 rii, alqq. in systemate Umbelliferarum excolendo. 



Conspectus generum indigenorum, 



Trib. A. ORTHOSPERMAE. 



Albumen latere interiore (ad commissuram spectante) 

 planum, nec convolutum, nec involutum. 



§. SANICULEAE. 



(•;x<) SANICULA. Flores polygami. Fructus subglo- 

 bosus, aculeis uncinatis dense tectus, non deciduus. — 

 S. europaea L. in Livonia non procul a lacu Peipus 

 pr. Heiligensee crescens, indaganda est in Ingriae finiti- 

 raae sylvis huraidis. Folia radicalia palraati-partita, la- 



