Umhelliferae, 467 



dicitur; alterum etc. ; est et quartum genus in eadem si- 

 militudine Pastinacae, quam nostri Gallicam vocant, 

 Graeci vero Daiicon. Ex hoc quarto genere spurio Gaza 

 Dauciim pro Pastinaca habuit. StacpuXlvo? aypio? Theo- 

 phr. et Diosc. est Daucns Carota a. L. (Fraas addit Z>. 

 guttatum Sibth.); a Romanis Carotam, Pastinacam er- 

 raticam s. rusticam appellari, sunt testes varii scriptores 

 graeci : Hesychius, Neophytus, Auctor Auctuarii et 

 Athenaeus ex Dipbili auctoritate, nec non inverse 

 Columella XI, 4: tum agrestis Pastinaca et ejusdem 

 nominis edomita, quam Graeci ara^uXtvov vocant. Sta- 

 phylinum sylvestrem Dioscorides expressis verbis de- 

 scribit „floribus candidis, in umbellae medio exiguum 

 quoddam, colore purpureo et fere ad croceum incli- 

 nante"; etiam hortensem (xY^TtsuTWi;) meminit cibo aptio- 

 rem. Staphylimis antiquissimis Graecis xspa?, Ddris 

 xapa? erat, inde Romanis Cara et Carota. Radix illa cre- 

 ditur, qua exercitus Julii Caesaris ad dies aliquot nu- 

 tritus fuit, quam J. Caesar (de bello civili c. III) „Chara^^ 

 scripsit. Ex his colligi potest, Daucum Carota L. certis- 

 sime idem fuisse ac Carota Romanorum et Staphyli- 

 nus Graecorum, Pastinacam vero testibus auctoribus 

 gravissimis eandem plantam et diversam a planta Tragi 

 et hodierna ; Daucos vero Theophr. etDiosc. absolute 

 diversos ab his. Quare recte sub titulo generico Pasti- 

 naca C. Bauhinus Carotam intellexit el Pastinacas la- 

 tifolias longe separavit; at cum hoc nomen nimis ambi- 

 guum factum sit et Daucus Dodon. 13o3, Pena et 

 Lobel. Thal. Clus. 1601 sive genus Daucus Tournef. 

 et Linne minime genuinus sii: aut StaphylinusTrag. 

 Dodon. loo3, Caesalp. et genus Rivini tab. 28 (non 

 Zoolog.), aut Carota Italorum, Matth. loo4 fig. opl! 

 Guiland. Caesalp. Camer. Dalech. Durante sive 

 Carotta Pena et Lobel., Camer., ut nomen numquam 

 anceps pro planta typica ubique culta et notissima prae- 

 fertur. Pastinaca dictum volunt a pascendo, quia corpus 

 alit, quia radix ejus praecipuus pastus hominis sit, alii 

 quod radix pastinura (ferramentum) una furca referat, 



