Caprifoliaceae. 483 



parvifolia. Frondescit fine Maji, floret ab initio ad fioem 

 Junii; fruct. mat. fine Julii ad Sept. usque. t" • 



Uist. spec. Ubivis circa Petropolin in sylvis subhu- 

 midis et ad ripas fl. Newae! inter Alnum., excepta insuia 

 Basilii ; sylvae etiam circa canalem Ladogensem et fl. 

 Wolchow! eadem abunJant (Krasch. ed Gorter 1761, 

 p. 47); in ins. Kronsladt (Georgi mss. 1793); ubique in 

 sylvis bumidis, praecipue ad viam Wiburgensem et circa 

 fabricam pyriam Ochlensem, usque ad fl. Wolchow (So- 

 bol. Petrop. 1799, p. 75, n. 213; ed. ross. I, 1801, p. 235, 

 n. 224); in sylvis et frulicelis humidiusculis ubique fre- 

 quens (Weinm. Pawl. 1824, p. 145 et Petrop. 1837, p. 

 33, n. 220); ubique (Turcz! 1825, n. 207). 



CXLVI. PERICLYMENUM. 



Sic dictum volunt, quod se adminiculis convolvat, 

 hinc monente Bodaeo a Stapel rectius scriberetur nt- 

 ptxXijJLSvov aut 7r£p'.xXiv6|JL£vov; sed in omnibus Codicibus 

 Dioscoridis TrepLxXufjLevov scribitur. Haec planta (ideo- 

 que etiam Periclymemis Plinii) est Lonicera etrusca 

 Savi, testante Fraas. Verosimiliter propter summitates 

 capreolatas specierum Periclymeno typico affinium aut ex 

 vernaculo germanico @ei5bl(ltt Caprifoliitm dixit Brun- 

 fels, Gesner, Lonicer, Dodonaeus 1574! et alii. Sed 

 mox nomen anliquius et classicum Periclymenum reslau- 

 ratum fuit a Trago, Fuchs, Dodon. et plur. patr. C. 

 Bauhinus 1623 genera duo distinxit : Periclymenum 

 et Chamaecerasus spuria (Cordi, non Plin.). Jam Pena 

 et Lobelius, Clusius, Tabern. Dalechamp Chamae- 

 cerasos appellarunt Periclymena ; ideoque jam ante Lin- 

 naeum genera varia Tournefortiana : Caprifolium, 

 Periclymenum^ Chamaecerasus et Xylosteum in unum 

 conjuncta erant. Causa igitur nulla adfuit, cur Linnaeus 

 pro antiquissimo el optime fundato nomine Periclyme- 

 num illud Lonicero dedicalum substituerit, ut Haller 

 rite observat. E recentioribus Miller, Aiton et Roeh- 

 ling Periclymenum ut genus strictiori sensu conserva- 



