90 Stellatae. 



liotropii peruviani in modum), sapore amaro et austero; 

 alibi cerevisiae majali injicitur vel medicando vino adhir- 

 bitur, ut jara Tragus narrat; Galium triflorum eas- 

 dera qualitates possidere videtur. 



Genera indigena : 



•Jj:. SHERARDIA. Cal. margo sub 6-dentatus, per- 

 sislens. — Sh. arvensis L. herba o, foliis subsenis lan- 

 ceolatis, floribus lilacinis capitalis involucratis; tempore 

 Krascheninniko wii heic obvia fuit, ut specimen ejus 

 in herb. Acad. testatur „ex agris insulae cui a Pelropoli 

 nomen, prope loca castris metandis legioni Astrachanensi 

 assignata" (Krasch. Codex mss. ex R. Diatr. Pelrop. 

 1845, p. 41). 



CXLVIII. ASPERULA. Cah ut in Galio, Corolla 

 infundibuliformis (tubo distincto). 



CXLIX. GALIUM. Cal. margo obsoletus. Cor. rotata 

 (tubo destituta). 



CIIL. ASPERULA. 



Ruellius 1537! et Fuchs 1542! Aspergulam vete- 

 rum s. Asperulam, ut propter herbam asperam rectius 

 scribi conlendunt, ab Aparine non separant. Nomen legi- 

 timum pro Asperiila odorata primo apud Dodonaeum 

 1559 (ic. p. 77, sallem Kraulerb. ed. 1563! nisi jam 1554) 

 obvenit, a Lobelio, Dalechampio et Clusio aliisque 

 adoptatum et altera specie: A. coerulea s. arvensi L. auc- 

 tum. Uoc sensu Asperula apud C. Bauhinum titulus 

 genericus. Characler generis et limitalio hodierna debetur 

 Linnaeo 1735, qui nomenclaturam patrum rile resti- 

 tuit. Nimis amhigua euim videbanlur Matrisylva Tragi 

 1552 et Caprifolium Brunfelsi 1531, nomina ad Peri- 

 clymenum rectius referenda, ut ex Scribonio Largo 

 aliisque patet; conf. Bodaeus a Stapel p. 1163 el Brun- 

 fels edit. germ. 1532 ! Dicta etiam fuit Stellaria a Brun- 



