Composiiae. 535 



superioribus integris,* Ledeb. in FK Ross. ad y. ducit, an 

 potius (3?); in Ingria frequentissima, ubi varietatem IV. 

 coUegi (Gmel. Flor. Sibir. II, 1749, p. 36 sub Cirsio n. 

 46; ergo C. setosum); in sjlvis et ad ripas Newae! fl. prae- 

 sertim autem ad sepes frequens (Krasch. ed. G ort. 1761, 

 p. 127 s. Serratula arv. L.); in ins. Kronstadt! (Georgi 

 mss. 1793 — ibi tantum a. vidi); in sylv. ad ripas Newae 

 fl. et inter segetes Pargelovii!, prope Ligovo! et Crasnoy 

 Cabac et passim (Sobol. Petr. 1799, p. 187, n. 313; ed. 

 ross. II, 1802, p. 130, n. 329 s. Serrat. arv.); communis 

 in canipis cultis, praesertim Avenae sunimum vitiura! fl. 

 JuL Aug. (Libosch. et Trin. FL Petr. et Mosq. 1811, 

 p. 17, tab VI;var. y.); inter segetes vulgatissime (Weinm. 

 PawL 1824, p. 376 s. Cirs. arv. Dec); ubique (Turcz. 

 1825, n. 483 sub Cnico setoso M. B.), in locis cultis et 

 ruderatis, praesertim vero inler segeles, Jun. ad Aug. 

 (Weinm. Petr. 1837, p. 79, n. 323; additum; b. sinua- 

 tum et c. pinnatifidum). 



CLIV. CARDUUS. 



Varduus Plinii XXI, 16 vox generalis videtur, 

 variis plantis spinosis hujus tribus conveniens; sylvestris 

 forte e Carduis nostris, hujus (XX, 23) commemorat duo 

 genera: unum fruticosius a terra statim ramosum, alterum 

 unicaule crassius, utrique folia pauca spinosa. Apud pa- 

 tres pari modo nomen Cardui vagum pro Cirsiis, Car~ 

 dtiis, Serratulis et Saussureis. C. Bauhinus 1620 quos- 

 dam genuinos Carduos hoc nomine descripsit v. g. Card. 

 Personata, Card. defloratum et in l*inace ejus uCardui 

 spinosissimi» magis quam ceteri tituli nostro generi re- 

 spondent, nara C.nutantem et C.crispum continent. Istae 

 2 species jam a Dodonaeo 1383! pro Carduis sylvestri- 

 bus Plinii habitae fuerunt (unde noraenclatura hodierna 

 rectissima esset, sed C. crispus desideratur in Italia) et 

 a Lobelio 1376, nec non Gesnero 1387 et 1333 pro 

 Carduis descriptae. Vaillant 1718! (non Tournef. aut 



