566 Comjwsiiae. 



pro Inula Helenmm L. recognoverunt et Helenium roca- 

 lunt; Gesner 1361 et in Collect. stirp., Anguillara et 

 Lobelius Iniilam; vulgus ex Brunfels et Camera- 

 TiViS Emilam campanam^ ita inHerb.lMogunt.148o, cap. 

 153, c. fig.!; Mesua 1484!; Lonicer et Caesalpinus 

 Emtlam; C. Bauhinus Heleniiim vulgare. Genus Inula 

 L. 1747 nil aliud est, ac Helenium Vaill. 1720; Vail- 

 lantius differentiam ab Astere in floribus luteis posuit. 

 Cum Helenium apud Diosc. et Plin. duplex sit, Inulae 

 nomen pro planta noslra [Corvisartia Cass. Merat, G. 

 Rchb.), sive prima et typica Inulae specie apud Lin- 

 u a e u m servandum, quae sola R aj o 1688 genus Helenium 

 efficit. 



'^' I. Helenium L. — Synn. antiq. vide supra. 



Rhizoma carnosum ramosum brunneum, intus album. 

 Caulis ad 3 pedes altus, crassus, angulatus, superne ramo- 

 sus. Folia infima elliptico-oblonga, basi attenuata, caulina 

 ovato-cordata sessilia amplexicaulia, omnia duplicato-den- 

 tata. sublus valide costata et tomeutosa. Capilula in apice 

 ramorum solitaria magna. Involucri foliola exteriora late 

 ovata. 



Petropoli tantum ex hortis aufuga obvenit. Cel. Bunge 

 1833 in numerum plantarum prov. balt. ut efTeratam ad- 

 mittit; ita quoque Weber et Wiedem. In Fennia au- 

 strali (v. g. pr. Borgoam) quasi spontanea. Sed in Suecia 

 occid. litorali a Wahlenbergio spontanea indicatur, ut 

 in Gallia sept., Pomerania et Silesia. FI. a Junio in au- 

 tumnum. ^ . 



Uist. spcc. In hortis Nowgorodensis tractus Kra- 

 schen. observavit; etiam in hortis Petropoli (Gorter 

 FI. Ingr. 1761, p. 136); ubique in hortis et ad sepes hor- 

 torum spontanea (Sobol. Petrop. 1799, p. 198, n. 347; 

 ed. ross. II, 1802, p. 164, n. 364); locis similibus pr. Par- 

 golam (Kiihlew.! ex R. Petr. 1843, p. 80, 28); copiose 

 in ruderibus pr. Oranienbaum, cum Lavatera thuringiaca, 

 a. 1847 (Kuhlew. in litt.). 



