— 89 — 



tusschen de beide rozenstokken gelijk zou zijn aan de volle breedte van liet 

 voorhoofdsbeen van een zeer kloeken haas. Voegt men er wederzijds anderhalf 

 duim, voor de breedte van de rozenstokken, bij, en denkt men aan de elf duim 

 hooge hoorns, hoe groot moet dan wel de haas geweest zijn, waaraan dit ge- 

 vaarte behoorde; hoe zou een dier met een hazenhals het hebben kunnen tor- 

 schen. Doch wij laten de gehoornde hazen rusten. 



Er is niets dat belet aau te nemen, dat behalve hazen, ook alle andere knaag- 

 dieren een buitengemeene ontwikkeling van de snijtanden kunnen aanbieden. 

 Van daar dat men nu en dan, in algemeene bewoordingen, door schrijvers over 

 deze groote en belangrijke familie melding vindt gemaakt van het sterk uitgroeijen 

 vau tanden, zonder opgave van bijzondere waarnemingen . Ik zal hierbij niet 

 stilstaan, maar de stellige gevallen aanvoeren, die mij bekend zijn. 



Beginnen wij met de konijnen, die ook om hunne dubbele snijtanden, teregt, 

 naast de hazen staan. 



Van den heer J. Post, apotheker alhier, ontving het Akademisch Museum 

 een krachtig ontwikkeld konijn, van langÖorig belgisch ras. Volgens opgave be- 

 zweek het dier, in 1855, aan eene kropziekte, maar was vroeger gezond. Ik 

 zag het eerst nadat het was opgezet. De snijtanden van de benedenkaak zijn 

 iets korter dan gewoonlijk. Die van de bovenkaak zijn binnenwaarts gekromd: 

 zij hebben de gewone breedte, groef en glans, d& toppen zijn vrij vlak. Hunne 

 lengte is, langs de buitenbogt gemeten, 16 m.m., terwijl zij bij een gewoon 

 krachtig konijn naauwelijks 10 m.m. bedraagt. De achterste of kleine snijtanden 

 zijn eveneens duidelijk verlengd. In het opgezette voorwerp staan de boventan- 

 den scheef op de benedenste. Men wist mij niet te zeggen, of dit bij het leven 

 reeds zoo was. 



Foügeroux nam eene verlenging van de snijtanden bij verscheidene konijnen 

 waar, en toonde er eenige voorbeelden van aan de Akadernie vau Wetenschap- 

 pen te Parijs, waarbij de hertog de Chatjlnes en Morand nog andere voeg- 

 den. Hij maakt de opmerking, dat de konijnen aan verlenging van tanden meer 

 onderhevig zijn, dan men wel denkt, en dat dit gebrek velen moet doen bezwij- 

 ken door belemmering van het nemen van spijs *). 



Door Pallas werd in Holland een wild konijn gezien met boventanden, die 

 naar het verhemelte omgebogen waren, terwijl de benedentanden zeer lang en sik- 

 kelvormig uitstaken f)- 



O wen heeft de afbeelding gegeven van een voorwerp, dat bewaard wordt in 

 het Museum van Heelmeesters te Londen. Dit konijn heeft zoowel den achter- 

 sten of kleinen, als den voorsten snij tand van de bovenkaak buitengemeen uit- 

 gegroeid. Opmerkelijk is het, dat er de kleine, de bogt van den groote volgt 

 en dan in een eenigzins afwijkende punt eindigt. De voorste tand buigt zich 

 bijna als een cirkel, doch zijn geheel beloop is uit de figuur niet te zien. Van 

 de benedenkaak wordt niets vermeld. Van de regter tanden ontwaart men niets §). 



Zeer belangrijk is de benedenkaak van een bever {Castor jiber) in hetzelfde 

 Museum bewaard, en mede door Owen t. a. p. vermeld. Er is slechts van 

 één tand sprake. Hij beschrijft een volkomen cirkel, daar hij onverhinderd 

 is voortgegroeid. De top heeft de kaauwspier [musc. masseter) doorboord en is 



*) Zie Histoire de l'Acad. d. Sciences, an 1768, p. 47, Paris, 1770. 

 t) Zie Novae species, 1. 1. 



§) Zie Odontography, p. 411, PI. 104, fig. 7. In Todd, Cyclop. of Anat. and Physiol., IV, p. 

 385 wordt door Kymer Jones deze figuur en tekst teruggegeven. Onze fig. 8 is er eene kopie 

 van. Ook de bever komt in Todd voor. 



