— 90 — 



doorgedrongen tot het achterste van den mond, gaande tusschen den processus 

 condyloideus en den coronoideus van de benedenkaak door, neerdalende naar het 

 achterste gedeelte van de kies en zijn' weg vervolgende naar dat gedeelte van 

 zijn eigen tandkas, waarin zijn hol einde besloten is. 



Ik betreur het zeer, dat van dit geval geene afbeelding is gegeven en dat de 

 beroemde engelsche anatoom niet in meer bijzonderheden treedt. Wij leeren den 

 invloed niet kennen, die de tanden van de bovenkaak mogen hebben uitgeoefend. 

 Wij blijven eigenlijk in het onzekere, of de opgave van het doorboren van de 

 kaauwspier en het geheel verloop des tands berust op een ontleedkundig onder- 

 zoek van den verschen kop, dan of de voorstelling eene redenering des schrijvers 

 is, gevormd op de beschouwing van den tand of wel van het geheele beenige 

 hoofd. Men kan, onder anderen, bezwaarlijk toestaan, dat het dier met een 

 kaauwspier, die langzamerhand, immers in evenredigheid van den dagelijkschen 

 aanwas des tands, doorboord werd, zóó lang spijs heeft kunnen nemen en voort- 

 leven, als vereischt wordt om dien aanzienlijken groei te voltooijen. De invloed 

 van den bedoelden tand op de zachte deelen moet stellig lang genoeg hebben 

 geduurd, om eene belangrijke stoornis in de funktiën na zich te slepen. Het 

 schijnt bijna onmogelijk, dat de dikke, stompe tand de opgegevene rigting hebbe 

 gevolgd. 



Bij Fougeroux (t. a, p.) vinden wij nog, dat de JrssiEU een guineesch big- 

 getje (Cavia cobaya) bezat, waarvan de snijtanden zich zoo geweldig verlengden, 

 dat hij genoodzaakt was ze van tijd tot tijd af te vijlen, om het nemen van 

 spijs te bevorderen. Deed hij dit niet, dan was het diertje verpligt om de krui- 

 den, waarmee het zich voedde, in de lucht op te heffen en behendiglijk weer te 

 vatten, zoodat zij in den mond kwamen, zonder behoorlijke verkleining door de 

 snijtanden. 



Pallas (t. a. p.) nam een molmuis (Ellobius talpinus) waar, wier onderste 

 tanden door eenig toeval waren afgebroken, waardoor de bovenste sterk en sik- 

 kelvormig waren uitgegroeid. 



Het eekhoorntje (Sciurus vulgaris) levert meer dan een voorbeeld van verlen- 

 ging der snijtanden op. In het Groninger Museum is een gewoon, doch wit 

 voorwerp, waarvan de bovenste snijtanden kort en stomp zijn. Die van de be- 

 nedenkaak daarentegen zijn langer, dan gewoonlijk. De kwaal was nog weinig 

 gevorderd. 



In een berlijnsch tijdschrift (Journal littéraire, 1775, M 'ai et Juin) wordt, 

 volgens Pallas, t. a. p., vermeld, dat twee eekhoorntjes met weeke spijzen Ava- 

 ren gevoed, waardoor hunne tanden niet konden afslijten. Zij stierven eindelijk 

 door het sterke, belemmerende uitgroeijen der knaagtanden. 



Wij leeren uit Schreber, t. a. p., dat in het Naturaliën-kabinet te Erlangen 

 een eekhoorntje, in spiritus, bewaard wordt, waarvan de tanden in vlakke bogen 

 naast elkander liggen en tot de lengte van bijna één duim uitsteken, zoodat het 

 diertje er geen gebruik van kou maken bij het nemen van spijs. Het komt mij 

 voor, dat hier sprake is van de tanden der benedenkaak. Naar Schrebers on- 

 dervinding krijgen niet alle eekhoorns, die met zachte spijzen gevoed worden, te 

 lange tanden. 



Ik dank aan de goedheid van ons ijverig medelid, Prof. Harting, de vol- 

 gende mededeeling, omtrent een eekhoornte (uit de verzameling van den voortref- 

 felijken T. D. ScHUBaRT) dat thans in het Akademisch Museum te Utrecht bewaard 

 wordt. De linker boventand is uitgegroeid en beschrijft een cirkelboog, ter lengte 

 van 30 m.m. De vorm is normaal; de spits wel eenigzins wigvormig, doch door af- 

 schuring meer afgerond, dan gewoonlijk. De kleur is geheel wit. De daar naast 



