— 91 — 



staande, normale tand heeft de gewone oranjekleur. De onderkaak is zoo geplaatst, 

 dat, gedurende liet leven, de regter boventand boven den linker benedentand moet 

 gestaan hebben. Evengenoemde is ook normaal. De regter benedentand daarentegen 

 is veel langer, stekende 10 mm. buiten de huid uit. Doch wat vooral de aan- 

 dacht verdient, is, dat deze tand de onderlip doorboord heeft, zoodat de beide 

 benedentanden gescheiden zijn. Deze tard is ook wit, doch aan den top scherp 

 wigvormig, nis normaal. De heer Hauting eindigt met op te merken, dat alle 

 opgave over het leven des diers ontbreekt, en men dus geen inlichting over de 

 oorzaak van de scheeve plaatsing der onderkaak geven kan. Het knagen met den regter 

 boventand en den linker benedentand moet het diertje zeer moeijelijk gevallen 

 zijn, dewijl de voor- en achterwaartsche beweging van de benedenkaak zeer be- 

 lemmerd heeft moeten wezen wegens de doorboring van de benedenlip. 



Mijn vriend J. van der Hoeven stelde mij in de gelegenheid nog een belang- 

 rijk voorbeeld van het buitengemeen uitgroeijen van snijtanden bij de vorige te 

 kunnen voegen. De schedel van eene soort van marmot, bobac genaamd (Are- 

 tomijs bobac), in het Rijks Museum te Leiden aanwezig, toont, behalve aan het 

 taudenstelsel, niets afwijkends. De linker snijtand ontbreekt in de bovenkaak. 

 Een gedeelte steekt nog in de tandkas en heeft het voorkomen van niet bij het 

 leven van het dier te zijn afgebroken. 



De regter tand van genoemde kaak is 29 m.m. lang; het gedeelte, dat bin- 

 nen in de kas steekt, is 34 mm. Ik kan deze maat niet met een normalen 

 tand vergelijken, maar doe dit met dien van een Coelogenijs subniger van Cam- 

 pers verzameling. Deze zit juist even diep en met gelijke bogt in zijn kas, doch 

 steekt er 22 m.m. uit. Naar dezen maatstaf zou de tand van de bobac niet meer 

 dan 7 m.m. te lang zijn. Ik erken, dat hier èn individueel verschil zou kunnen 

 zijn èn soortelijk onderscheid, en hecht dus aan deze vergelijking slechts eene 

 betrekkelijke waarde. Zoo als bij' alle knagers de boventanden meer of min 

 konvergeren, zoo ook hier, maar de top is thans wat meer links gewend, dan 

 plaats zou hebben, als de linkertand er naast stond. Het voorvlak heeft twee on- 

 diepe, digt bij elkander slaande groeven. Het buiten- en binnenvlak rigten zich 

 naar het smalle eenigzins bolle achtervlak schuins toe. De beide snijtanden van 

 de benedenkaak wijken sterk en op bijzondere wijze van elkander. De regter tand 

 is, langs de grootste bogt gemeten, 60, de linker 47 m.m. lang. Hoever zij in 

 de kassen zitten, kon niet gemeten worden. 



Eene naauwkeurige beschouwing van de rigting dezer tanden komt mij be- 

 langrijk voor. 



Van den regter tand rigt zich de voorvlakte binnenwaarts en beschrijft een 

 vrij grooten cirkelboog, terwijl de buitenvlakte aanvankelijk wel de rigting van 

 een buitenvlak heeft, maar weldra zich buigt, om mede als voorvlakte op te 

 treden. Ziet men nu dien tand van boven, dan schijnt het alsof hij slechts ééne 

 vlakte heeft, maar toch behooren wij hier inderdaad te onderscheiden het binnen- 

 vlak, en den dikken rand, die niets anders is, dan het smalle, afgeronde achter- 

 vlak. De voorvlakte van den linker tand is nog meer binnenwaarts gelegen, dan 

 bij den regter. De buitenvlakte is geheel voorwaarts gewend en eindigt, afgesle- 

 ten, als rand van een oorspronkelijk knaagvlak. Het smalle achtervlak verliest 

 zich eveneens in evengenoemde knaagvlakte. Leggen wij de kaak in hare gewone 

 positie, dan is het grootste gedeelte, dat in het oog valt, de binnenvlakte, ter- 

 wijl van de voorvlakte zich een gedeelte en van de achtervlakte slechts een rand 

 zich vertoont. 



Dat deze toestand bij het leven van het dier zóó geweest zij, als wij dien 

 thans zien, blijkt uit het vastzitten der tanden en uit nog aanwezige overblijf- 



