— 322 — 



achtig-bruin, de binnenste met goudglanzende, roestroode randen en punten, die 

 bij de buitenste slechts in geringe mate worden waargenomen. Onderzijde der 

 slagpennen bruinachtig-grijs met roodachtig-valen zoom der binnenpluim. Slaart 

 van boven roodachtig-donkerbruin, van beneden bruinachtig-grijs. Kin, keel en 

 liet van veeren voorzien gedeelte der basis van den ondersnavel vuil wit, naar 

 het vaalgeel en grijs, de kleur van het wortelgedeelte der veeren, overhellende. 

 De onderzijde van het ligchaam verder vuil licht-vaalgeel, op de oudere vleugel- 

 dekveêren het donkerst, met smalle, zwartachtig bruine dwarsstrepen, van welke 

 elke veer er 2 a 3 vertoont. 



Het jonge § gelijkt volkomen op het £, uitgezonderd dat zich bij hem op 

 de kin en het onderste gedeelte der wangen reeds de zwarte, flu weelachtige, ve- 

 deren van het volkomen kleed vertoonen. 



Deze nieuwe, in het vorenstaande nader beschreven paradijsvogel, onderscheidt 

 zich door zijn nagenoeg geheel naakt midden- en achterhoofd zoo bepaald van 

 andere, tot dusver bekende soorten der genoemde familie, dat ik mij geregtigd 

 houd hem als representant van een nieuw genus te beschouwen. Het sluit zich 

 met het oog op de beide zeer verlengde en spiraal vormig naar buiten en voren 

 omgebogen middenveêren van den staart van het <$, aan het genus Diphyllodes 

 Less. aan en moet dus in het systeem daarnaast gerangschikt worden. 



De vogel bewoont de meer binnen 's lands gelegen moeijelijk toegankelijke stre- 

 ken van Waigeoe. Hij is echter veel zeldzamer dan de insgelijks Waigeoe en 

 tevens Gemien bewonende Paradisea rubra VieilL *) 



Arachnothera vagans nov. sp. : 



Ex olivaceo griseo-fusca. Pileo concolore ; mento juguloque griseis; pectore 

 griseo-olivaceo ; alis caudaque fuscis, tectricibusalarum inferioribus limbisque re- 

 migum internis ferrugineo-gilvis ; rostro fusconigro; pedibus coeruleo-griseis; irï- 

 dibus oculorum rufescentibus. , . 



Snavelrug 40 — 43 mm.: snavelspleet 41 — 43 mm.; vleugels 96 — 98 mm. 

 staart 78 — 80 mm.; tarsus 24 — 25 mm. 



Yeêren van den bovenkop zwartachtig aan de basis, bruinachtig-olijfgrijs aan 

 de punten. Rug, schouders, stuit en kleine dekveêren der vleugels graauwbruin. 

 Slagpennen donkerbruin, op de buitenpluim naar het roestkleurige overhellende, 

 op den rand van de binnenpluim roodachtig vaal, welke kleur ook de onder-dek- 

 veêren der vleugels vertoonen. Zijden van den kop bruinachtig-olijfgrijs; kin, 



*) Hetgeen de lieer von Rosenberg aangaando Paradisea rubra (vid. Natuurk. Tijdschr. v. Ne- 

 derl. Indië, deel XXV, pag. 245 en 246) heeft berigt is zoo onnaauwkeurig en onjuist, dat ik 

 vooronderstellen moet, dat genoemde heer nooit een volwassen individu van deze vogels in ver- 

 schen toestand heeft gezien. De bek van bedoelde vogels is immers niet, zooals men ter aan- 

 gehaalde plaatse vindt opgegeven, aschgraauw-blaauw, maar donker zwavelgeel, waarvan men 

 zich zelfs bij behoorlijk gedroogde huiden kan overtuigen. De pooten zijn niet asch-grijsblaauw, 

 maar bruinachtig-olijfgrijs, de iris niet bleekgeel, maar donkerbruin. De vogel leeft voorts, ge- 

 lijk reeds boven is gezegd, niet uitsluitend op Waigeoe, maar ook op Gemien. De negorij Besir 

 eindelijk, wier bewoners somwijlen eenige dezer vogels op papoesche wijze prepareren en in den 

 handel brengen, is niet op de zuidkust van Waigeoe, maar op die van Gemien gelegen. Wat 

 de heer von R. eindelijk (1. c. pag. 243) eene huidplooi noemt, is eene huidspier, t. w. de mus- 

 culus cutancus thoracis, die bij alle vogels voorkomt, maar bij de echte paradijsvogels sterk is 

 ontwikkeld om reden hij tot het opngten van de bij hun buitengewoon lange zij veeren dient. 

 Daarentegen kan ik, hetgeen genoemde heer aangaande het niet bijzonder smakelijke vleesch 

 dier vogels mededeelt, ten voile beamen. 



