— 343 — 



ik de zuidkust vau het eiland Rau en Waijaboela op Moro nog eens te bezoeken, 

 ook om daar eenige provisiëu, waaraan wij gebrek hadden, in te koopen. Den 

 19 den werd Rau bereikt en weinige uren daarna kwam reeds eene kleine praanw 

 van Waijaboela om mij te vragen, of ik niet weer in die kampong wilde komen 

 wonen. Daar was sinds mijn verblijf in September van voorleden jaar veel ver- 

 anderd. De pokken waren spoedig na mijn vertrek uitgebroken en de meeste be- 

 woners overleden. Slechts 2 mannen en een 20tal vrouwen en kinderen waren 

 overgebleven. Mijn verblijf in die streken duurde slechts weinige dagen en na de 

 noodige kippen, visch, enz te hebben gekocht, werd de reis den 22 stea Jauuaiïj 

 weer aanvaard. Het gelukte evenwel niet tandjong Bissoa te passeren en wij wer- 

 den door den n.-w. wind tot aau t. Djereh afgedreven. Om middernacht, toen 

 de wind ging liggen en de maan opkwam, trachtten wij al roeijende zoo veel 

 mogelijk vooruit te komen en toen de dag aanbrak, zagen wij de noordspits van 

 Halmahera, T. Bissoa, voor ons liggen. Geheel anders was het voorkomen, dat nu 

 deze kust opleverde, bij vergelijking met vroeger, toen ik haar in Julij en Ok- 

 tober (bij zuidelijke winden) had gezien. Terwijl wij toen op verscheidene plaatsen 

 eene goede ankerplaats hadden gevonden, zou het nu onmogelijk geweest zijn door 

 de geweldige branding, zonder de praauw te verliezen, het strand te naderen. De 

 geheele kust was in een nevel van op de rotsen verstoven en fijn verdeelde wa- 

 terdeelen gehuld. Intusschen begon de wind, na verscheidene keeren te zijn om- 

 geloopeu, al heviger te waaijen uit het noorden, waar dikke, zwarte wolken-massa's, 

 gelijk voor een zwaar onweer, zich hadden bijeengetrokken. Tegen den middag 

 werd T. Bissoa gelukkig bereikt, doch spoedig daarop brak onverwachts een storm 

 met zulke hevigheid los, dat alvorens mijne matrozen het zeil konden inhalen, de 

 mast brak en met het aan stukken gescheurde zeil over boord viel. Dit was een 

 kritiek oogenblik, want de praauw, die uit haar evenwigt was gebragt, lag geheel 

 op zijde en het was te vreezen, dat eene hooge golf ze geheel zoude omwerpen. 

 Met inspanning van alle krachten gelukte het beide, mast en zeil, weer in de 

 praauw te brengen. Het stortregende intusschen, zoodat men geen honderd schre- 

 den ver iets konde zien en wij de kust geheel uit het gezigt verloren. Zoo dreef 

 nu de praauw zonder mast en zeil ten prooi van storm en golven zuidwaarts, 

 zonder dat wij wisten, of en waar we zouden teregt komen. Onze op zich zelf 

 reeds moeijelijk positie werd daardoor nog moeijelijker, dat de westkust vau het 

 noorder schiereiland van Halmahera slechts eenige weinige in dien tijd van het 

 jaar bruikbare havens heeft. Bovendien was niet één mijner matrozen — en toch 

 waren allen mij voor die reis door het plaatselijk bestuur van Ternate toegewe- 

 zen — in die streken bekend en de djoeragan was met 2 schepelingen, gelijk 

 reeds vermeld is, eenige dagen te voren weggeloopen. Slechts één herinnerde zich 

 eens gehoord te hebben, dat tusschen T. Bissoa en Loloda maar ééne enkele onder 

 zulke omstandigheden bruikbare ankerplaats is, die achter een klein voor de kust 

 liggend eilandje, met name Diti, moest liggen. Maar hoe dit eilandje bij den 

 dikken nevel, die de geheele kust omhulde, te vinden. Gelukkig verdeelde zich 

 de mist tegen 5 uur voor korten tijd, zoodat ik met den kijker de kust kou 

 onderzoeken en wezenlijk op eenigen afstand een eilandje ontdekte, dat geen ander 

 dan het bedoelde kon wezen. Nu werd door middel van aaneengebonden tikars 

 een soort van zeil gemaakt en gelukkig kort voor den donker de bedoelde anker- 

 plaats bereikt. Het was echter onmogelijk digt onder den wal te komen en wij 

 moesten dus op eenigen afstand daarvan op eene tegen den storm slechts wéinig- 

 gedekte plaats overnachten. Heide ankers werden uitgeworpen en alles scheen goed 

 te gaan, tot op eens tegen 9 uur het eene aukertouw brak. Nu beruste alle hoop 

 op het andere nog overige ankertouw, dat geheel nieuw was en gelukkig hield. 

 Luid biddende, lagen de matrozen op de knieën. Met hun bidden mengde zich 



