— 353 — 



prinsessen en verdere hoofden, hoe voornaam ze ook in hun officieel kostuum er 

 uitzien, hebben namelijk zoo weinig zelf- en eergevoel, dat zij zich niet schamen, 

 van elke voorkomende gelegenheid, dat ze met een Europeaan onder vier oogen 

 spreken, gebruik te maken om te bedelen, dan eens om een boek of wat papier, 

 dan weer om viktualié'n, enz. Ook de genoemde prinses gaf, na slechts weinige 

 minuten over onverschillige zaken te hebben gepraat, haren wensch te kennen om 

 van mij eenige dadels (!) te mogen ontvangen, die ik natuurlijk niet had, en ook 

 te Ternate nooit had gezien. Nu wenschte zij wat kajoepoeti-olie te hebben, wat 

 ik haar, met het oog op mijn 1 geringen en tot andere doeleinden bestemden voor- 

 raad, insgelijks niet konde geven. Hierop vroeg zij wat rijst, al ware het ook 

 slechts een theekopje vol, en toen ik haar in plaats van een kopje een bord vol 

 liet geven was zij zeer tevreden en ging hoogst voldaan, tot mijne blijdschap, 

 heen. Op de koelies van Weda moest ik intussehen 5 dagen wachten. Aan- 

 gaande den tijd, benoodigd voor het trajekt van Pajaheh naar Weda, berigtte 

 men mij eenstemmig, dat de Alfoeren, wanneer zij niets te dragen hebben, dit in 

 één dag afleggen, anders daarentegen er 1^ of 2 dagen voor noodig hebben. Ik 

 hoopte dus insgelijks aan één dag genoeg te hebben. Den 7 den Januari] des 

 ochtends, nog voor 6 uur, aanvaardde ik de reis, vergezeld van een kimelaha en 

 eenige koelies. De weg leidde aanvankelijk een eindje in zuidelijke rigting 

 langs de kust, daarna p. m. 2 uren lang langs en gedeeltelijk in de bedding van 

 de nabij Pajaheh in zee uitkomende Aké-Pajaheh. Om 8 uur verlieten wij dit 

 riviertje en uu begon het klimmen over steile hoogten en bergen, waaronder de 

 goeuoeng Sehomannora de aanzienlijkste is, die echter naauwelijks hooger dan 2000 

 voet zal wezen. Niet de hoogte dezer bergen alzoo, maar hunne steilte en het 

 ellendige pad er over, dat zoo slecht is, dat men niet zelden de handen moet te 

 hulp nemen om vooruit te komen, maken die reis allermoeijelijkst. Tegen 11 ure 

 bereikten wij eeue vervallen, slechts uit rottang- bladen en eenige stengen zamen- 

 gestelde hut, zooals de Alfoeren plegen op te rigten, wanneer zij genoodzaakt zijn, 

 bij regenweêr in het bosch te overnachten. Volgens zeggen van den mij verzel- 

 lenden kimelaha hadden wij nu de helft van den weg en wel de moeijelijkste ach- 

 ter ons, zoodat alle hoop bestond, dat wij tegen den avond te Weda zouden zijn. 

 Intussehen was de hemel met wolken betrokken geworden en weldra begon het 

 duchtig te regenen. In de hoop, dat de regen spoedig zou ophouden, bleven 

 wij in genoemde hut, welke ik zoo goed mogelijk liet in orde brengen, ten einde 

 ten minste niet geheel nat te worden. Eerst om 3 ure hield de regen op. Nu 

 werd wel is waar de reis weer aanvaard, maar de doorweekte grond maakte het 

 gaan zeer moeijelijk. Ik begreep dus, dat er geen sprake meer kon wezen om 

 nog dien dag Weda te bereiken, en besloot aan eene geschikte plaats gekomen 

 zijnde, waar water, bamboe en vooral de tot bedekking van eene geïmproviseerde 

 hut uiterst doelmatige, waaiervormige wokabladen voorhanden waren, aldaar te 

 overnachten. Provisiën hadden wij niet meegenomen, overtuigd tegen den avond 

 te Weda te zullen wezen. Toevallig had mijn kok zich van wat koffij voorzien 

 en ook de machine niet vergeten, zoodat ik ten minste eenige kopjes warme koffij 

 kreeg. Den volgenden dag om 7 uur werd de reis voortgezet, die echter bijden 

 doorweekten en gedeeltelijk in een moeras veranderden woudbodem bijna nog moei- 

 jelijker was dan de vorige, ofschoon er slechts geringe hoogten, beter heuvels, 

 waren te passeren. Tegen den middag bereikten wij eindelijk de plaats, waar 

 de bij Weda in zee uitkomende «Tefletoe voor kleine praauwen bevaarbaar wordt; 

 stegen in zulk een vaartuig en kwamen een half uur later onder een verschrik- 

 kelijkeu stortregen te Weda aan. Onmiddellijk na mijne komst ontving ik visites 

 van den toevallig te Weda aanwezigen tidoreeschen prins Hoessin, van den sin- 

 gadii en verscheidenen andere hoofden, die mij anders heel aangenaam zouden 

 II. 23 



