— 359 -— 



digtbij gelegen Noeschia, ten einde van daar den volgenden dag het hoogste 

 punt van het in den oosthoek van Gebeh gelegen gebergte te bestijgen, nadat 

 mijne matrozen eenige dagen te voren het terrein in die rigting onderzocht en, 

 door teekenen in de boomen te kappen, den weg, door mij in het bosch in te 

 slaan, hadden gekenmerkt. Die berg is slechts 1000 of 1200 voet hoog, *) 

 maar de bestijging niet zeer gemakkelijk ten gevolge van zijne sterke helling; en 

 de vele steile ravijnen, die op den weg derwaarts te passeren zijn. Nabij den 

 voet van bedoelde bers-groep, niet ver van de zuidkust, vond ik een klein meer- 

 tje en voorts, maar meer naar den kant van Noeschia, omtrent in het midden van 

 het plateau-achtig terrein, eene ijzerhoudende bron, welker grond en randen, evenals 

 zulks hij dergelijke bronnen in Europa gewoonlijk het geval is, met eene vrij 

 dikke laag ijzeroker waren bedekt. 



Den l sten Maart liet ik de praauwen naar den z. o. hoek van Gebeh brengen, 

 waar digt naast elkander zich twee voor praauwen geschikte havens bevinden. De 

 zuidelijkere, Ataloh genaamd, is naauw, grootendeels van steile hergen omslo- 

 ten en verkieslijker, daar de ingang door een koraalbank is gesloten, die bij 

 eventueele sterke z. o. winden het indringen der golven belet. De andere, meer 

 naar het n. o. gelegen haven het Ingaloh en bestaat in eene open, meer breede 

 dan diepe baai en zou zelfs als ankerplaats voor schoeners kunnen dienen. Den 

 £deD Maart des ochtends om 3 uur liet ik de overvaart naar Gagie beproeven. 

 De landwind, waarop ik had gerekend, was te rlaauw om de reis merkbaar te 

 doen vorderen en bij de na zonsopgang ingevallen windstilte moest de overvaart 

 nagenoeg uitsluitend door roeijen geschieden. Zoodoende was het 4 uur gewor- 

 den toen wij eindelijk den n. hoek van het eiland bereikten, waar, volgens bewe- 

 ren van mijn djoeragan, de eenige ankerplaats zon wezen. Intusschen bleek mij 

 die plaats tot niets minder geschikt te zijn dan om te ankeren, ten minste in 

 de n. w. moesson, alswanneer op de lage en zandige kust eene hevige branding staat, 

 tengevolge waarvan het slingeren der praauw ondragelijk was en ik bovendien ge- 

 vaar liep bij een opkomenden n. w. wind op het strand te worden geworpen. Ik 

 begreep weldra, dat ik hier niet kon blijven, te meer daar de hemel in het noor- 

 den sterk betrokken en er dus tegen den avond of in den voornacht eene bui 

 te wachten was. Ik liet daarom naar de oostkust roeijen, waar ik redenen had te 

 hopen in dien tijd van het jaar een eenigzins bruikbare ankerplaats te zuilen vin- 

 den. En inderdaad vonden wij, na een uur de kust zuidwaarts te hebben langs 

 geschept, eene kleine, van bergen omsloten baai, waar de praauwen veilig voor an- 

 ker kwamen. De verwachte bui barstte na S ure los en ik was blijde eene 

 haven te hebben gevonden. Bij die vaart langs de kust had ik eenige Alfoe- 

 ren gezien, met welke ik den volgenden dag trachtte in aanraking te komen. 

 Zij hadden echter nog denzelfden avond de vlugt genomen of hielden zich schuil 

 in het bosch: ten minste hunne hutten vond ik verlaten. Ik bleef .2 dagen op 

 Gagie, ten einde eene oppervlakkige kennis van de fauna te verkrijgen en zoo- 

 doende te kunnen beoordeeleii of een langer v<. rblijf en nader onderzoek in het 

 belang mijner zending wenschelijk zou wezen. De n. w. kust van dit eiland, 

 dat op de kaart van Melvill van Gaknbee te klein is opgegeven, is 

 zoover ik die heb leeren kennen steil en grootendeels kaal. De n. w. kust 

 daarentegen is met bosch bedekt en heeft op eenige plaatsen een laag, smal 

 voorland, waar ik zelfs sagopalmen zag. Het biunenland schijnt gruotcndcels 

 uit kale, steile bergen te bestaan en de vegetatie hoofdzakelijk tot de ravijnen 



*) De verschillende barometer-waarnemingen heb ik nog niet nader berekend ea behoud mij 

 dus voor, daarover bij eene andere gelegenheid te berigten. 



