— 360 — 



beperkt te wezen. Dammar en kanari's moeten op Gagie in zeer goede kwali- 

 teit gevonden worden. Den 9 den Maart, even na middernacht, liet ik de reis 

 voortzetten, koers houdende naar het meest nabijgelegen van de talrijke eilandjes, 

 die voor de w. en z. w. kust van Waigioe liggen. De wind woei aanvankelijk 

 uit het n. en noopte mij, ten einde te kunnen zeilen, een weinig naar het z. 

 af te vallen, in de rigting van een zuidoostelijk van het eerstbedoelde gelegen 

 eilandje. Tegen den ochtend draaide de wind meer naar het n. w., zoodat er 

 niets overbleef dan tegen den wind in te roeijen of naar Gagie terug te keeren. 

 Zoo kwam het, dat wij eerst 's middags bedoeld eilandje bereikten, ofschoon de 

 afstand er van van Gagie niet meer dan 4 of 4 mijlen zal bedragen. Na een 

 kort oponthoud liet ik de reis voortzetten tot aan Biantji, waar wij tegen den 

 avond, even voor het losbarsten van een onweer, aankwamen. Dit eilandje is 

 door een tiental gezinnen bewoond en betrekkelijk rijk aan kokospalmen. Ook 

 heeft het een goede ankerplaats, waar zelfs grootc praauwen digt onder den wal 

 kunnen voor anker gaan. Op geringen afstand van Biantji ligt het kleine eiland 

 Moestika, aan welks kust zich eene parelbank bevindt. Het grootere, bergach- 

 tige, westelijk van Biantji gelegen eiland Tomogoe, is even als de vele kleine 

 rondom gelegen eilandjes, onbewoond. Zij worden slechts tijdelijk door tri- 

 pangvisschers enz. bezocht. Den 7 den Maart bereikten wij, bij volkomen wind- 

 stilte, niet zonder moeite, tegen den middag het onmiddellijk voor de westkust van 

 Gemien liggend eiland en vonden hier tusschen steile en gedeeltelijk wonder- 

 lijk gevormde dolomietrotsen, eene goede haven, waar ik voor anker ging en, aan- 

 gezien de lucht zwaar betrokken was, bleef. Tegen den avond en den geheelen 

 nacht door woei het hard en ook den volgenden dag was, wegens het ongun- 

 stige weder, aan geen vertrek te denken. Den 9 den Maart zeilden wij met 

 een zwakken westenwind langs de meestal steile z. w. en z. kust van Gemien 

 en kwamen in den namiddag tot Bessir, dat ik echter grootendeels van zijne be- 

 woners verlaten vond. Ook hier hadden niet lang geleden de pokken hevig ge- 

 woed en dientengevolge de meeste bewoners de wijk naar elders genomen. Slechts 

 2 papoesche familiën waren overgebleven. Een praauwtje, waarin een man met 

 zijne vrouw en dochter was gezeten, kwam weldra op ons toeroeijen, ten einde 

 ons naar een goede ankerplaats te brengen, als loon een weinig tabak vragende. 

 Later verscheen ook de andere familie en van deze vernam ik de aangehaalde 

 details. Den 10 den Maart kwamen wij tegen den middag aan het aan den z. 

 hoek van het eiland Gemien en tevens op de w. zijde van de oostelijke monding 

 van straat Gemien gelegen dorpje Effroein, ook wel Eroeïn genaamd. Het is 

 door eenige papoesche familiën bewoond en ligt aan eene kleine inham, die een 

 goede, door & voorliggende eilandjes gedekte ankerplaats aanbiedt, waar zelfs 

 grootere schepen zouden kunnen liggen. Ik hield mij echter hier niet op, maar 

 liet doorzeilen tot aan Oemka, het doel mijner reis, waar wij tegen 5 uur 

 's avonds aankwamen. 



Den volgenden ochtend (11 Maart), begaf ik mij aan wal, ten einde met het 

 plaatselijk hoofd het noodige te bespreken aangaande mijn verblijf te Oemka. 

 De sengadji en bijna de geheele bevolking waren echter afwezig, de imam, een 

 aanverwant van den sengadji en eeu boegineesche handelaar met hunne familiën, 

 de eenige bewoners der negorij, die toen uit slechts 7 hutten bestond, waarvan 

 bovendien i verlaten waren en in zeer gebrekkigen toestand verkeerden. Van 

 hulp van het plaatselijk hoofd, ook al ware het niet afwezig geweest, kon onder 

 de gemelde omstandigheden geen sprake wezen. Nabij de verlaten 4 hutten 

 stond voorts, en wel op den vasten grond, eene kleine hut, die in haar uiterlijk 

 veel van een javaansche //gardoe" had en vroeger als mesigit had gediend. 



