IV BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 



de zes voet liooge afscheiding heen te werpen. In dien toestand 

 werd het behoud van den jonggeborene zeer twijfelachtig, te meer nog 

 toen de moeder te vergeefs haar best deed het jong met zich in het 

 bassin te lokken; telkens ging zij in het water, zwom al roepende het 

 bassin een paar malen door, en begaf zich dan weder op het drooge, 

 het jong met den snuit aanstootende, als wilde zij het bewegen op te 

 staan en haar te volgen. Het jong beantwoordde deze aansporing niet 

 verder dan door zich op de voorpooten op te rigten, en staarde in 

 zittende houding de moeder aan, als wilde het van zijn onvermogen 

 doen blijken. Deze handeling versterkte de meening, dat het arme 

 dier, door het heen en weder werpen, eene beleediging had ondergaan, 

 waardoor de achterste ledematen verlamd waren. Er moest alzoo wor- 

 den besloten eene laatste poging tot behoud van het jong aan te wen- 

 den, door het van de moeder weg te nenaen, hetgeen met overleg en 

 niet zonder gevaar voor de oppassers met spoed geschiedde; de moeder 

 namelijk werd in het bad gelokt en daarin voor eenige oogenblikken 

 afgesloten, het jong werd in eene mand, mim van stroo voorzien, ge- 

 legd en door twee oppassers zoo hoog opgetild, dat de vader, door wiens 

 stal het moest worden gedragen, het niet kon opmerken. Met uitzon- 

 dering der verlamming van de achterste ledematen scheen het jonge 

 dier nog bijzonder krachtig en levendig te zijn. In een matig verwarmd 

 bad geplaatst, dronk het, den kop vlak op het water leggende, met 

 volle teugen, doch verontreinigde door zijnen mist onmiddellijk het wa- 

 ter: eene gewoonte altijd bij de oude dieren waargenomen, zoodra zij 

 in het versch gevulde bad worden gelaten. Volstrekt weigerde het jong 

 voedsel tot zich te nemen, ofschoon dit op alle mogelijke wijzen met 

 versch van eene koe genomen melk werd beproefd. Onder een krach- 

 tig, kort, knorrend geluid wierp het zich als afgemat op de zijde, welke 

 houding de oude dieren dikwerf aannemen, wanneer zij op hun leger 

 zich aan een gerusten slaap overgeven. De zich van tijd tot tijd her- 

 halende krampachtige beweging der voorpooten deed echter de hoop 

 op behoud meer en meer verzwakken, en eenige uren later, des avonds 

 ten 11^ ure, stierf het merkwaardige dier zoo zacht als ware het in- 

 geslapen. 



Wij hebben aan dit verslag eene uitgebreidheid gegeven, welke eenige 

 verschooning behoeft en hopen die verschooning te vinden door het feit, 

 dat op dit oogenblik nog twee paren dezer diersoort in andere zoölo- 

 gische inrigtingen worden gevonden, voor Avelke iedere mededeeling om- 

 trent de voortplanting dezer kostbare voorwerpen eenigerinate belangrijk 

 zijn kan. In de eerste plaats toch is gebleken, dat de dragttijd, door den 



