BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. VII 



ten dage zijn er 384 soorten bekend, van welke velen evenwel een 

 naanwkeuriger onderzoek vorderen. Zonder twijfel zal dit getal nog met 

 menige vermeerderd w-orden, als men de oostelijke eilanden van onzen 

 Indischen Archipel beter doorzocht zal hebben, met name het wonder- 

 land Nieuw-Giiinea, Avaarvan wij erkennen moeten, dat onze kennis 

 nog niterst beperkt is in dit opzigt. Van menige soort kennen wij zelfs 

 niet eens het ware vaderland, en van de levenswijze en de natuurlijke 

 geschiedenis weten wij zooveel als niets. Deze leemten zullen, naar wij 

 hopen, toekomstige onderzoekingen aanvullen, die dan ook in het alge- 

 meen voor de wetenschap van het hoogste belang zullen zijn. 



Als wij een blik werpen op de geographische verspreiding der Pape- 

 gaaijen, zien wij dat de oostelijke Indische Archipel, de Molukken en 

 Australië met de eilanden der Zuidzee te zamen de grootste meerder- 

 heid bezitten; er zijn namelijk uit deze streken 213 soorten bekend, 

 van welke op Australië alleen 105 soorten voorkomen, terwijl de overige 

 de andere eilanden bewonen. 



Daarbij is het opmerkelijk, dat naar het westen toe het soortgetal 

 afneemt, zoodat wij op het vasteland van Indië en Ce^don slechts om- 

 streeks 13, op Java, Sumatra en Borneo maar 5 soorten als stand- 

 vogels aantreffen. Even zoo arm zijn de zuidoostelijke punten van den 

 Archipel, b. v. Timor, waar slechts ongeveer 10 soorten voorkomen. 

 Veel takijker worden zij daarentegen op de oostelijke Molukken, en 

 hier vertoonen zich de prachtige Kakatoes als kenmerkend. Daar 

 deze als goed ter vlugt bekend staan is het opmerkenswaardig, dat de 

 verschillende soorten meestal een zeer beperkt verspreidingsveld hebben ; 

 zoo vindt men b. v. de gewone Kakatoe met witte kuif slechts op Ter- 

 nate, Halmaheira en Batjan, de kleine (sulphureus) met gele kuif komt 

 slechts op Timor en Boeton voor, en de overigen vertoonen eene even 

 merkw^aardige verspreiding . 



Ook de Papegaaijen van het vasteland van Australië zijn dikwijls tot 

 bepaalde plaatsen beperkt, ofschoon ook zij ware trekvogels zijn, en zij 

 behooren meest tot eigene geslachten. Over de soorten, die tot het zeer 

 verspreid landgebied der Zuidzee behooren, laat zich nog zeer weinig 

 zeggen. Hare geschiedenis ligt te veel in het duister, doch het schijnt, 

 dat zij niet zoo talrijk zijn, want het gelukte den Amerikaanschen 

 natuuronderzoeker Peal, gedurende zijne reis over een groot gedeelte 

 van dezen Archipel, slechts 3 nieuwe soorten te ontdekken. 



Bijzonder arm aan Papegaaijen schijnt Afrika, wanneer men bedenkt, 

 dat reeds ten tijde van Nero 2 soorten daar vandaan bekend waren, 

 en dat men in de ontzettende tijdruimte \an 1800 jaren er slechts 



