VIII BERIGTEN UIT L>E DIERGxVARUE. 



24 soorten meer ontdekken kon. Even arm is Madagascar, waar wij 

 slechts 5 goed onderscheiden soorten hebben, doch dit getal zal bij 

 toenemende kennis van dat groote eiland zeker aanzienlijker worden, 

 en ik verheug mij, reeds in deze optelling, een nieuwe soort te kunnen 

 aanvoeren, die stellig eene bijzondere zeldzaamheid der verzameling mag 

 gerekend worden. 



In de nieuwe wereld vinden wij daarentegen deze familie weder zeer 

 talrijk, en wel door 146 soorten vertegenwoordigd, een getal dat zich 

 nog telken jare vergroot. 



Als wij eindelijk een blik werpen op de geographische verspreiding 

 in het algemeen, dan heeft de regel, dat de Papegaaijen alleen tot 

 de tropische vormen behooren en aan beide zijden des equators slechts 

 een streek van ongeveer 25' innemen, toch ook zijne uitzondering ge- 

 vonden. Zoo reikt de in Noord- Amerika te huis behoorende Psittacus 

 ludovicianus tot Vii-ginië toe, en Psittacus smaragdinus werd door den 

 zeereiziger Spielberg op de hooge breedte van Port Famino in de 

 Magellaanstraat, op 53^ 44' ZBr. ontdekt; eveneens komt Psittacus 

 novae-zeelandiae nog onder eene poolshoogte van 46" in een hoogst 

 ongunstig klimaat voor, en eene dergelijke soort is op de Maquarin- 

 Eilanden op 44' 45' ZBr. waargenomen. Ook op aanmerkelijke hoogte 

 leven nog Papegaaijen; Ara militaris gaat in de Andes tot 3000' op, 

 en Dr. RüppELii vond er in de Abyssinische Alpen tot digt bij de 

 sneeuwgrens rondvliegende. 



Het is bekend, dat de Papegaaijen eene zeer goed kenschetsbare en 

 scherp afgebakende familie der klimvogels uitmaken. Even als de spech- 

 ten liggen zij hunne 4 — 7 witte eijeren in holten van boomen, meest 

 zonder dat zij een eigenlijk nest bouwen, en bij de oude Mexicanen, 

 die met papegaaiveêren een aanzienlijken handel dreven, hadden zulke 

 boomen, waarin zij telken jare nestelden, hun eigen bezitters en gingen 

 zij in erfenis van vader op zoon over. De meeste Papegaaijen voeden 

 zich met saprijke vruchten, granen en zaden, waardoor zij dikwijls zeer 

 schadelijk voor den landbouw worden; anderen graven wortel- en knol- 

 gewassen uit den grond of zuigen honigvocht uit de bloemen. Slechts 

 bij eenigen heeft men rupsen in de maag gevonden, en dat was mis- 

 schien geheel toevallig. Vreemd is daarentegen het feit, dat de groote 

 zwarte Kakatoes van Australië zich meestal met keverlarven voeden, 

 om welke te bereiken zij met hun kolossalen snavel de bast der boo- 

 men afschillen en gcheele takken afbijten. 



Over het geheel hebben de Papegaaijen, buiten het genoegen, dat 

 zij ons bij het aanschouwen van hunne prachtige \ederen geven, weinig 



