BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. XLV 



Paradij svogels opkoopeii, is het gebleken, dat de meeste voorwerpen van 

 het binnengebergte door de inlanders worden aangebragt op de kust- 

 plaatsen, waar de koophandel drijvende praauwen niet veilig zijn, aan- 

 gezien de rotsachtige kust geene goede ankerplaatsen aanbiedt. 



De natuur schijnt alle mogelijke voorzorgen genomen te hebben ten 

 einde te voorkomen, dat deze hare fraaiste schatten, door eene al te 

 gemakkelijke verkrijging zouden worden uitgeroeid. Vooreerst vinden 

 wij eene opene, van geene havens voorziene, onveilige kust, geheel bloot- 

 gesteld aan den golfslag van den Stillen Oceaan, daarna een woest en 

 bergachtig land, met digte bosschen bedekt, dat door zijne moeras- 

 sen, afgronden en bergkloven het indringen in het binnenland zeer 

 moeijelijk maakt, en eindelijk een zeer ruw en niet te vertrouwen 

 menschenras, dat nog op den laagsten trap van beschaving staat. In 

 zoodanig land en te midden van zulk eene bevolking worden deze fraaije 

 natuurvoortbrengselen gevonden. In deze ontoegankelijke wildernissen 

 spreiden zij die prachtige en verwonderlijke vederdosch ten toon, die 

 bij de meest beschaafde volkeren bewondering en verbazing opwekken. 

 Eene enkele veder op zich zelve genomen is reeds zoo fraai, hoeveel 

 te meer dan niet een vogel die met zoodanige vederen bedekt is. 



Hoezeer moeten wij dan niet bewonderen, hetzij de wijziging die en- 

 kele vederen van P. rubra ondergaan, door de gedaante aan te nemen 

 van stijve, glanzige, golvende linten, hetzij de menigte van losse vede- 

 ren van P. apoda, de vederbundels en draden van Seleiicides alba, of 

 de gouden knoppen die op, uit den staart van Cicinnuriis regius voort- 

 komende, stelen gedragen worden, terwijl juweelen en gepolijst metaal 

 slechts kunnen vergeleken worden met de kleuren die de borst van 

 Parotia sexsetacea en Astrapia nigra versieren, even als de buitenge- 

 woon ontwikkelde schoudervederen van Epimachiis magnus. 



Ik zal nu de verspreiding aangeven van de soorten van Paradijsvo- 

 gels voor zoover het mij gelukt is die met zekerheid te leeren kennen. 

 De Aroe eilanden worden bewoond door P, apoda en P. regia, en wij 

 hebben geene zekerheid dat P. apoda ergens anders voorkomt. Mysol 

 heeft P. papuana, P. regia en P. magnifica; Waigiou slechts P. rubra. 

 Salwattij, zoo nabij Nieuw Guinea gelegen, heeft noch P. apoda, noch 

 P. papua?ia^ noch P. rubra, maar bezit P. regia P. magnifica, Lp. al- 

 bus en Sericuh's aureus. Het eiland Tobie, en de naast gelegen Mysory- 

 eilanden bevatten stellig ware Paradij svogels, maar welke soorten behalve 

 P. papuana is niet bekend. De kuststreken van het noordelijk gedeelte 

 van Nieuw Guinea bevatten P. papuana en P. regia, nagenoeg algemeen 

 verdeeld, terwijl P. magnifica, P. alba en Sericulus aureus zeldzaam 

 voorkomen en tot zekere localiteiten beperkt zijn. Eindelijk komen op 



