2 
dan kunnen worden ontworpen, wanneer men zal mogen aannemen, 
dat de soorten dezer aarde alle bekend zijn en die tijd is nog in 
de verte niet te bepalen. 
Toen Linnaeus zijne diagnosen schreef, had hij eene gemakkelij- 
ke taak. Het betrekkelijk geringe aantal der toen bekende soorten, 
maakte hare onderscheiding in eenige weinige woorden gemakkelijk. 
Maar die diagnosen hebben veelal hare bruikbaarheid verloren, door 
de duizenden en duizenden soorten, sedert ontdekt en op meerdere 
van welke de eene of andere diagnose van Linnaeus geheel zou pas- 
sen, zonder dat zij daarom ophouden geheel andere soorten te zijn 
als die voor welke de hervormer der zoölogie en botanie zijne diag- 
nosen formuleerde. Zelfs nog in de dertiende uitgave van zijn Sys- 
tema Nature, bezorgd door Gmelin, vóór het einde der vorige eeuw, 
waren slechts 826 vischsoorten opgesomd, als het geheel der toenma- 
lige ichthyologische kennis van de geheele aarde voorstellende en 
daaronder rekende men ongeveer 200 zoetwatervisschen. 
Een veertigtal jaren later, in 1833, was het aantal bekende 
vischsoorten reeds verdrievoudigd en thans mag men aannemen dat 
omstreeks 8000 en, de fossiele soorten medegerekend, ongeveer 
10000 vischsoorten bekend zijn. 
Sedert lang dan ook hebben de meeste natuuronderzoekers de 
Linnesche wijze van kenmerking der soorten laten varen of althans 
de te korte diagnosen door nadere beschrijvingen toegelicht. 
Maar toch nog hebben de beschrijvingen, althans wat de visschen 
betreft, geen’ gelijken gang gehouden, wat het gaan in bijzonder- 
heden betreft, met het rasscher en rasscher toenemend aantal beken- 
de soorten en de ongenoegzaamheid dier beschrijvingen moest vooral 
aan die onderzoekers in het oog vallen, welke, verwijderd van de groo- 
te wetenschappelijke middenpunten en museen , zich tot hunne eigene 
hulpmiddelen beperkt zagen. 
Een ander ongerief werd door deze laatste onderzoekers ondervon- 
den in de vergelijkende beschrijvingen, welke b. v. in de groote His- 
toire naturelle des Poissons zeer talrijk voorkomen, en welke voor- 
onderstellen eene kennis van reeds, soms ook reeds vergelijkend 
