99 
is opmerkelijk door de aanwezigheid van zijdelijke fontanellen achter 
in het kopschild, alsmede door hare betrekkelijk lange vetvin en naar 
boven omgebogene achterste rugdoorntanden. 
Bij alle mijne andere soorten is het kopschild aan de zijden van 
de kruin gaaf. 
Een der zes is dadelijk herkenbaar aan haren platten en als aan den 
voorrand afgeknotten kop en naar voren staande en kleine oogen. De- 
ze soort is Cephalocassis truncatus of Arius truncatus CV. 
Van de overige vijf soorten hebben drie betrekkelijk slanke of dun- 
ne rugdoornen en het kopschild geheel of nagenoeg glad, hoogstens 
met eenige weinige kleine beenachtige korreltjes bezet. Zij laten zich 
nog gemakkelijk van elkander onderkennen. Zoo heeft Cephalocassis 
leptonotacanthus het eigenaardige dat er de ploegbeensgehemeltetan- 
den in smalle langwerpige driehoekige ligt gebogene groepen staan 
welke naar voren vaneenwijken en welker spitsen nagenoeg regt naar 
achteren zijn gekeerd. Deze soort onderscheidt zich tevens door haren 
grooten kop welks lengte slechts driemalen gaat in de lengte des lig- 
chaams, de staartvin niet medegerekend. Bij de twee andere soorten, 
Cephalocassis venosus en Cephalocassis utik, zijn de genoemde tand- 
groepen massiver en bij eerstgenoemde zelfs hartvormig. Bij Cepha- 
locassis venosus zijn die groepen met de basis naar voren en de punt 
naar achteren gekeerd terwijl er de kop bijkans of zelfs meer dan vier- 
malen gaat in de lengte des ligchaams zonder de staartvin. Bij Cepha- 
locassis utik daarentegen zijn de spitsen der tanddriehoeken naar voren 
gekeerd en is de koplengte slechts ruim 3 tot 31/2 malen bevat in de 
lengte des ligchaams zonder de staartvin. 
De twee overige soorten van mijne verzameling zijn Cephalocassis 
caelatus en Cephalocassis macronotacanthus. Beide hebben met elkander 
gemeen zeer sterk ontwikkelde rugvin-en borstvindoornen, een sterk 
bekorreld kopschild en eene groote zwarte vetvinvlek, doch zij ver- 
schillen overigens nog zeer duidelijk van elkander, want, terwijl bij 
Cephalocassis caelatus de bovenkaak langer is dan de onderkaak, de 
groepen ploegbeensgehemeltetanden massief driehoekig of hartvormig 
zijn en met de spits naar achteren gekeerd en de kop 31/2 tot 4 malen 
