Bagroides macracanthus is het naaste verwant aan Bagroides ma- 
eropterus, doch onderscheidt er zich zeer zeer duidelijk van door 
grootere bekspleet, meer ontwikkeld tandenstelsel, hooger ligchaam, 
betrekkelijk grooteren kop, stomperen snuit, langeren rugdoorn, enz. 
Lerocassis Blkr. GLADSCHILDVISCH. 
Pinnae dorsales duae, anterior radiosa, posterior adiposa. Dentes 
maxillis et vomero-palatini parvi acuti, vomero-palatini in vittam 
transversam continuam, inframaxillares in vittam simplicem dispositi. 
Cirri carnosi 8. Oculi cute cephalica toti velati. Membra interbran- 
chialis profunde incisa. Membrana branchiostega radiis 9 ad 11. 
Pori inframaxillares conspicui. Nares anteriores tubulatae, posteriores 
non tubulatae. Caput cute glandulosa tectum. Dentes spina dorsali 
deorsum spectantes. Rostrum depressum. Cutis regione postscapu- 
lari villosa. 
Aanm. Door algemeenen habitus, kleurteekening en bedekte oogen 
is dit geslacht verwant aan Bagroides en Bagrichthys. Van beide 
verschilt het voornamelijk door het diep uitgesnedene tusschenkieuws- 
vlies, door de naar beneden gekeerde rugdoorntanden, platten snuit 
en talrijker kieuwstralen. Bij de bekende soorten is de huid der 
voorste zijlijnstreek fluweelachtig behaard en de zijlijn van korte draad- 
vormige aanhangsels voorzien, hetwelk eene verwantschap te meer 
daarstelt met geslachten Bagroïdes en Bagrichthys. 
Tot dit geslacht behoort Bagrus poecilopterus K. v. H., terwijl 
ik zelf nog een’ nieuwen vorm van hetzelfde geslacht ontdekte in 
mijne vroegere Bagrus micropogon. Bij mijne beide soorten bevin- 
den zich 6 goed zigtbare kinporiën, welke in twee ongelijkbeenige 
driehoeken naast elkander zijn geplaatst. 
Mijne soorten laten zich naar volgend schema onderkennen. 
